Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την ψυχική Υγεία.

ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Εδώ και πολλές δεκαετίες έχει γίνει ευρύτερα αποδεκτή η ιδέα ότι η ψυχική υγεία αποτελεί ένα σημαντικό τομέα φροντίδας της υγείας του πληθυσμού και ότι η πρόληψη και η σωστά οργανωμένη εξω-νοσοκομειακή φροντίδα μπορούν να απαλλάξουν την κοινωνία από την εικόνα των έγκλειστων σε ιδρύματα ασθενών, συχνά σε απαράδεκτες συνθήκες.
Η πρόληψη , θα μπορούσαμε να πούμε ότι, είναι ακόμα πιο κεντρικός στόχος της ψυχιατρικής των παιδιών και των εφήβων, με πολύ σημαντικά αποτελέσματα, όπου οι προσφερόμενες υπηρεσίες είναι στοιχειωδώς επαρκείς.
Η κατάργηση των ασύλων ταυτόχρονα με την εξίσου αναγκαία αλλαγή της ασυλικής λογικής και νοοτροπίας στην αντιμετώπιση της ψυχικής νόσου, αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί την «εκ των ων ουκ άνευ» σταθερά στις προτάσεις της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς.
Αξίζει να θυμηθούμε ότι ο πολιτικός μας χώρος πρώτος αυτός μετά την μεταπολίτευση (και για πολλά χρόνια μόνον αυτός) έθεσε το ζήτημα της αλλαγής στάσης και αντιμετώπισης της ψυχικής νόσου και κατέστησε κεντρικό ζήτημα της πολιτικής του το αίτημα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης παράλληλα με την διεκδίκηση της δημιουργίας του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Ιστορικό και περιγραφή της κατάστασης

Με αφορμή το διεθνές «σκάνδαλο της Λέρου» την τελευταία εικοσαετία εξελίχθηκε στην Ελλάδα μια ευρύτατη μεταρρύθμιση της ψυχιατρικής φροντίδας, σχεδιασμένη από τα «επάνω και από τα έξω», από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και την Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι κύριοι στόχοι της μεταρρύθμισης ήταν :
1.Δημιουργία ενός δικτύου εξωνοσοκομειακών υπηρεσιών και η τομεοποίηση των υπηρεσιών (δηλαδή η οργάνωση ενός πλήρους δικτύου υπηρεσιών, για τομείς 250-300.000 κατοίκων)
2. Το προοδευτικό κλείσιμο των μεγάλων ψυχιατρικών νοσοκομείων. Τα προγράμματα αποιδρυματισμού συνοδεύτηκαν από την δημιουργία ενός πυκνού δικτύου στεγαστικών δομών, σε όλη την Ελλάδα . Το 2006 ήταν 377 , από τις οποίες 108 ήταν ΝΠΙΔ. Οι ένοικοι ήταν 2.695 και οι εργαζόμενοι 3.061. Σήμερα αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης , μετά το ψαλίδισμα των προϋπολογισμών τους.
3. Ανάπτυξη ενός δικτύου ψυχιατρικών μονάδων στα γενικά νοσοκομεία. Θεωρήθηκαν, σε μεγάλο βαθμό ως εναλλακτική λύση στα ψυχιατρικά νοσοκομεία
4. Ανάπτυξη κινητών μονάδων, σε περιοχές χωρίς ψυχιατρικές υπηρεσίες και σε νησιά.
5.Ανάπτυξη μονάδων ψυχο-κοινωνικής αποκατάστασης, διαφόρων επιπέδων για ασθενείς με σοβαρές ψυχοπαθολογικές καταστάσεις. Η νέο-φιλελεύθερη επίθεση στην αγορά εργασίας, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, έχει πρακτικά ακυρώσει τις προσπάθειες για εργασιακή εκπαίδευση και αποκατάσταση των ασθενών.
6. Ειδικές μονάδες, π.χ. ψυχογηριατρικές, για την φροντίδα του αυτισμού. Έχουν ελάχιστα αναπτυχθεί, χωρίς κρατική υποστήριξη, κυρίως από οργανώσεις των ίδιων των ασθενών και των οικογενειών τους.
7. Ανάπτυξη παιδοψυχιατρικών υπηρεσιών. Παρά την ανάπτυξη τους παραμένουν ανύπαρκτες σε περισσότερους από 17 νομούς της χώρας. Από τις υπάρχουσες οι περισσότερες υποφέρουν από ανεπάρκεια προσωπικού και χρηματοδότησης. Ενώ οι υπηρεσίες για εφήβους είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες σε όλο τους το φάσμα.

Πρόκειται, λοιπόν, για ευρύτατη μεταρρυθμιστική προσπάθεια, η οποία όμως έχει μείνει ημιτελής, με ορατό τον κίνδυνο της οπισθοδρόμησης σε παλιότερες απαράδεκτες καταστάσεις, για τους παρακάτω λόγους :
- Από την αρχή εξαρτήθηκε από την ταχύρρυθμη απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων και έτσι το τέλος της κάθε φάσης της κοινοτικής χρηματοδότησης συνοδεύτηκε πάντα από μείζονα οργανωτικά και οικονομικά προβλήματα .
- Δόθηκε απόλυτη προτεραιότητα στην αποασυλοποίηση και την αποκατάσταση των χρόνιων ψυχικά ασθενών, στα ταχύρυθμα προγράμματα συρρίκνωσης των μεγάλων ψυχιατρικών νοσοκομείων, με αποτέλεσμα να μην αναπτυχθούν επαρκώς τα δίκτυα πρόληψης και βασικής εξωνοσοκομειακής φροντίδας, τα οποία αποτελούν τον βασικό στόχο της μεταρρύθμισης.
- Η δημόσια χρηματοδότηση παραμένει στάσιμη ή μειώνεται σε ορισμένους τομείς, ενώ έχει γίνει εμφανής η απουσία στρατηγικού σχεδιασμού, ιδιαίτερα κατά την τελευταία τετραετία.

Αντίθετα αυτό που διαφαίνεται χωρίς να ομολογείται είναι η εγκατάλειψη της μεταρρύθμισης στην τύχη της, η απόσυρση της ευθύνης από την Πολιτεία και η μετάθεση της στις πλάτες των ασθενών και των οικογενειών τους και το σπρώξιμο τους στον ιδιωτικό τομέα.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι: πρώτον η σπουδή για το κλείσιμο των μεγάλων ψυχιατρείων χωρίς την παραμικρή μέριμνα για την ίδρυση και διασφάλιση των ενδιάμεσων δομών που αφενός θα υποδεχθούν και θα φροντίσουν τούς ήδη πάσχοντες και αφετέρου θα μειώσουν τον αριθμό των νέων περιστατικών που θα έχουν ανάγκη μακρόχρονης νοσηλείας και δεύτερο η παντελής απουσία φροντίδας για την διασφάλιση κονδυλίων για την παιδική και εφηβική ψυχιατρική, που αποτελεί τον καλύτερο τρόπο πρόληψης των ψυχικών νόσων, τόσο για τα παιδιά, όσο και τους ενήλικους.
Ουσιαστικά θα έπρεπε η φροντίδα της ψυχικής υγείας των παιδιών και των εφήβων να αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα της πολιτικής για την ψυχική υγεία.
Η νεοφιλελεύθερη απορρύθμιση των ψυχιατρικών υπηρεσιών και η εγκατάλειψη στην τύχη τους οδηγεί σε άμεσο κίνδυνο για κατάρρευση της ελληνικής Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης.
Το κράτος κοινωνικός χορηγός δαιμονοποιείται και συρρικνώνεται. Ολιγότερο κράτος σημαίνει λιγότερες κοινωνικές παροχές, οι αδύνατοι δεν χρήζουν παιδείας, στέγης, περίθαλψης. Οι δρόμοι των Αθηνών φιλοξενούν όλο και περισσότερους άστεγους, «αποασυλοποιημένους» ψυχικά ασθενείς. Σύμφωνα με στοιχεία του δήμου Αθηνών 2 στους 3 άστεγους είναι ψυχικά ασθενείς, γεγονός που θυμίζει την αύξηση των άστεγων μετά το κλείσιμο των Ψυχιατρείων από τις κυβερνήσεις της Θάτσερ και Ρέιγκαν.
Ο νεοφιλελευθερισμός δεν οδηγεί μόνο σε χρηματοοικονομική κατάρρευση μέσω της απληστίας των αγορών, αλλά λόγω του ατομικισμού που υιοθέτει, απορρίπτοντας τον ουμανισμό και την αλληλεγγύη, οδηγεί σε κατάρρευση των συστημάτων κοινωνικής αλληλεγγύης και στήριξης.
Αυτή την πολιτική εφαρμόζει σήμερα η ΝΔ που βέβαια ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ ήδη από την δεκαετία του 90 (Ν 2646/98 Ανάπτυξη του Εθνικού Συστήματος Κοινωνικής Φροντίδας ) αυτή η πολιτική κρύβεται πίσω :
α) από μια επίκληση της επιτάχυνσης της μεταρρύθμισης ταυτίζοντας την με το κλείσιμο- εδώ και τώρα- των δαπανηρών μεγάλων ψυχιατρείων, χωρίς όρους και προϋποθέσεις και β) με την επισήμανση κάποιων πραγματικών ή φανταστικών περιστατικών κακής οικονομικής διαχείρισης των φορέων ιδιωτικού δικαίου που ανέλαβαν το έργο της αποασυλοποίησης και γ) αφήνοντας σε συνεχή εκκρεμότητα την επίλυση του ζητήματος της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας μιας και δεν αναγνωρίζει ουσιαστικά την προτεραιότητα που αυτή έχει σε ένα φιλολαϊκό σχεδιασμό πολιτικής υγείας.

Προβλήματα

Τα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι :
α. Η ανεπάρκεια των εξω-νοσοκομειακών υπηρεσιών και η ανεπαρκέστατη δικτύωση τους (εξωτερικά ιατρεία, κέντρα ψυχικής υγείας, ιατρο-παιδαγωγικά κέντρα, μονάδες εφήβων). Άμεσο αποτέλεσμα είναι η μεγάλη ανεπάρκεια στην πρόληψη και την πρωτοβάθμια φροντίδα και η διόγκωση των αιτημάτων για νοσηλεία.
Η πολιτική της τομεοποίησης (1 τομέας ανά νομό, 3 τομείς στην περιοχή της Θεσσαλονίκης και 12-13 στην Αττική, για την εξυπηρέτηση περίπου 250-300.000 πολιτών από τον κάθε τομέα) έχει μείνει μετέωρη οδηγώντας στα ίδια αρνητικά αποτελέσματα.
Ενώ η τομεοποίηση των παιδοψυχιατρικών υπηρεσιών έμεινε επίσης μετέωρη και εν πολλοίς ψευδεπίγραφη. Διότι σχεδιάστηκε στα χαρτιά για τον προσπορισμό των κοινοτικών κονδυλίων, χωρίς την αναγκαία ίδρυση και λειτουργία αντίστοιχων μονάδων στους τομείς με αποτέλεσμα την επιβάρυνση (και σε αρκετές περιπτώσεις την κατάρρευση) των ήδη λειτουργούντων μονάδων.

β. Το πρόβλημα της νοσηλείας. Η συχνή χρήση της νοσηλείας στην ψυχιατρική είναι αρνητικό χαρακτηριστικό και σημαίνει ότι τα «φίλτρα» της πρόληψης και της πρωτοβάθμιας φροντίδας δεν έχουν λειτουργήσει ικανοποιητικά και ότι οι ψυχοπαθολογικές εκδηλώσεις του ασθενούς έχουν γίνει τόσο έντονες, ώστε η νοσηλεία να γίνει απαραίτητη. Η νοσηλεία στιγματίζει τον ασθενή («τρελός στο τρελοκομείο»), ενώ κατά την έξοδο του γεννά ανάγκες ιατρικής παρακολούθησης, που στις παρούσες συνθήκες, επίσης, δεν ικανοποιούνται.
Ο Συνήγορος του Πολίτη (Δελτίο Τύπου του Συνηγόρου του Πολίτη, 22/5/2007 ) έχει επιστήσει την προσοχή στο ιδιαίτερα ανησυχητικό φαινόμενο της ευρύτατης χρήσης της ακούσιας νοσηλείας, θέμα το οποίο έφερε στην Βουλή ο Φ. Κουβέλης, με ερώτηση του και στο οποίο ποτέ δεν έλαβε απάνηση.
Πράγματι στα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία που λειτουργούν (γιατί τα Ψυχ. Νοσ. της Πέτρας Ολύμπου, των Χανίων, της Κέρκυρας και της Τρίπολης δεν δέχονται πια ασθενείς) οι αναγκαστικές νοσηλείες αγγίζουν το 60% των εισαγωγών. Στις ψυχιατρικές μονάδες των γενικών νοσοκομείων της Αττικής αγγίζουν το 45% και σε λίγο μικρότερα ποσοστά κινούνται στα άλλα νοσοκομεία της χώρας. Πρόκειται για ποσοστά που με κανένα τρόπο δεν αντιστοιχούν σε ανάγκες των ασθενών ή των οικογενειών τους, σε μεγάλο ποσοστό οφείλονται στην αδυναμία εξεύρεσης κλίνης σε δημόσιο νοσοκομείο (τα νοσοκομεία είναι υποχρεωμένα να δεχτούν μια ακούσια νοσηλεία, ενώ μπορούν να αρνηθούν την εκούσια) και στις σοβαρές ανεπάρκειες της εξω-νοσοκομειακής φροντίδας.
γ. Οι συνθήκες νοσηλείας. Παρά την σημαντική πρόοδο, οι συνθήκες νοσηλείας, η χρήση βίας εις βάρος των ασθενών, ο σεβασμός των δικαιωμάτων είναι ανοιχτά ζητήματα, όπως διαπιστώνει και η Έκθεση Πεπραγμένων της διετίας 2005-2007 της «Ειδικής Επιτροπής Ελέγχου Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές» του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας (Οκτώβριος 2007).
- Τα ψυχιατρικά τμήματα στα γενικά νοσοκομεία δέχονται ένα τεράστιο βάρος εισαγωγών , καθώς δεν έχει ολοκληρωθεί το δίκτυο εξωνοσοκομειακής φροντίδας και η συρρίκνωση των ψυχιατρικών νοσοκομείων αφήνει ακάλυπτα πολλά αιτήματα νοσηλείας. Η δημιουργία διακριτών τμημάτων οξέων περιστατικών, η λειτουργία μονάδων ημερήσιας φροντίδας, η εναρμόνιση των εφημεριών τους με αυτές του νοσοκομείου που τα στεγάζει και , κυρίως, η σύνδεση τους με τα υπάρχοντα δίκτυα φροντίδας αποτελούν μέτρα άμεσης ανάγκης.
Ψυχιατρικές μονάδες σε γενικά νοσοκομεία : 2007 Αριθμός Κλίνες Εισαγωγές ασθενών
Αττικής
7* 140-150 2.500
Υπόλοιπης Ελλάδας
11** 190-200 4.500
* Σήμερα λειτουργεί και η 8η ψυχιατρική μονάδα του «Αττικού» νοσοκομείου
**σήμερα λειτουργεί και η 12η ψυχιατρική μονάδα του νοσοκομείου της Άρτας

Οι περισσότερες από αυτές έχουν κάλυψη άνω του 100% , που σημαίνει την χρήση επικουρικών κλινών (ράντζων), ενώ οι μισές, περίπου, νοσηλείες είναι ακούσιες.
Εκτός Αττικής, το πρόβλημα των «επικουρικών κλινών» είναι λιγότερο οξύ αλλά υπαρκτό, κυρίως στην Πάτρα .
Μια γενική διαπίστωση σε ότι αφορά τα επαρχιακά νοσοκομεία είναι η μεγάλη ανισότητα στην στελέχωση των υπηρεσιών ψυχιατρικής φροντίδας. Οι ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό εμποδίζουν την λειτουργία μιας σειράς έτοιμων ψυχιατρικών μονάδων σε γενικά νοσοκομεία ή οδηγούν στην υπολειτουργία τους.

Τελικά η ασυντόνιστη συρρίκνωση των ψυχιατρικών Νοσοκομείων οδηγεί στη μετατροπή των προ δεκαπενταετίας «νέων δομών», των Ψυχιατρικών τομέων των Γενικών Νοσοκομείων σε άσυλα , την μόνιμη χρήση ράντσων (επικουρικών κλινών) στους διαδρόμους των Νοσοκομείων.
Τα φαινόμενα αυτά συνοδεύονται από την διόγκωση του Ιδιωτικού Τομέα, ιδιαίτερα στην κεντρική και βόρεια Ελλάδα.
Οι ψυχιατρικοί τομείς των Γενικών Νοσοκομείων (Ψ.Τ.Γ.Ν) δεν επαρκούν για να καλύψουν τις όλο και αυξανόμενες ανάγκες για νοσηλεία, καθώς τα «φίλτρα» της πρόληψης και της εξωνοσοκομειακής φροντίδας, υπολειτουργούν.
Οι ασθενείς που έχουν ανάγκη από μια πιο οργανωμένη και μακροχρόνια φροντίδα συχνά λιμνάζουν στα νοσοκομεία, καθώς αυτά συνήθως δεν υποστηρίζονται από δίκτυα εξωνοσοκομειακής φροντίδας και μετανοσοκομειακής φροντίδας (ξενώνες).
Δεν υπάρχουν τμήματα μέσης νοσηλείας, ούτε αμιγή τμήματα οξέων περιστατικών, αλλά μόνο υβρίδια ανοιχτών-κλειστών τμημάτων βραχείας νοσηλείας. Στον ίδιο χώρο οφείλουν με την απειλή του εισαγγελέα να νοσηλεύουν οξέα και χρόνια περιστατικά. Καταθλιπτικοί, διεγερτικοί, αυτοκτονικοί, έφηβοι, ηλικιωμένοι, τοξικομανείς ασθενείς κλπ, όλοι συγχρωτίζονται στον ίδιο χώρο χωρίς απασχόληση ή άλλες εναλλακτικές θεραπευτικές παρεμβάσεις.
Όσες ψυχοθεραπευτικές πρακτικές υφίστανται επαφίενται στο βολονταρισμό του προσωπικού και δεν έχουν καμία υποστήριξη.
Άλλοτε, η ανάγκη σύντομου εξιτηρίου, για να διατεθούν κλίνες στο σύστημα εφημεριών, οδηγεί στην συντόμευση του χρόνου νοσηλείας και το φαινόμενο της «περιστρεφόμενης πόρτας», δηλ. ένας ασθενής λίγες ημέρες μετά το εξιτήριο του σε μια ψυχιατρική κλινική επανεισάγεται σε άλλο νοσοκομείο.
Η έλλειψη κλινών καθιστά πολύ δύσκολη την πρόσβαση ασθενών με ιάσιμες ψυχικές νόσους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολλοί να οδηγούνται στην νοσηλεία στον ιδιωτικό Τομέα.
Παράλληλα με την διόγκωση ενός μη ελεγχόμενου για την ποιότητα των υπηρεσιών, που προσφέρει, ιδιωτικού τομέα, ξεφυτρώνουν ασυντόνιστες νέες ιδιωτικές δομές Αποκατάστασης. Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι η επιλογή να δημιουργηθούν ιδιωτικοί φορείς και να τους ανατεθεί αυτό το έργο ήταν στρατηγική επιλογή τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ με το επιχείρημα της δυσλειτουργίας του δημόσιου τομέα. Πολλοί από αριστερή σκοπιά αντιτείναμε την ιδέα της ενίσχυσης του ΕΣΥ για την ανάληψη αυτού του έργου. Κι έτσι οδηγηθήκαμε σήμερα σε μια μικτή εικόνα εμπλοκής τόσο του ΕΣΥ όσο και του ιδιωτικού τομέα.

- Τα ψυχιατρικά νοσοκομεία της χώρας μας οφείλουν να πραγματοποιήσουν μείζονες επιλογές σε σύντομο χρονικό διάστημα, που αφορούν την μετεξέλιξη και όχι τον διαμελισμό τους.
Η παρακολούθηση και η αξιολόγηση αυτών που δεν δέχονται πλέον εισαγωγές μπορεί να μας δώσει πολύτιμες πληροφορίες για τις εναλλακτικές λύσεις στην λειτουργία τους. Η συνέχιση της συρρίκνωσης αυτών που εξακολουθούν να λειτουργούν και να δέχονται χιλιάδες εισαγωγές κάθε χρόνο, εξαρτάται άμεσα από την ολοκλήρωση του δικτύου των ψυχιατρικών υπηρεσιών, που θα μειώσουν τα αιτήματα νοσηλείας και μάλιστα αναγκαστικής νοσηλείας.
Έχει γίνει εμφανές ότι όλα τα ψυχιατρικά νοσοκομεία που έκλεισαν εξακολουθούν να αποτελούν «ζωντανούς» οργανισμούς, καθώς το προσωπικό τους έχει μοιρασθεί σε άλλες μονάδες, αλλά ανήκει οργανικά στο «τέως» ψυχιατρικό νοσοκομείο και παραμένει η διοικητική τους δομή. Σημαντικό πρόβλημα που δεν έχει τύχει προσοχής είναι το τι θα γίνει η σημαντικότατη περιουσία των Ψυχιατρείων που «κλείνουν». (Είναι πιο σωστό να λέμε ότι δεν νοσηλεύουν πια ασθενείς)

Τα ψυχιατρικά νοσοκομεία που λειτουργούν δέχονται ένα τεράστιο βάρος εισαγωγών. Άμεση συνέπεια αυτού είναι η απαράδεκτη αύξηση των ακούσιων νοσηλειών οι δυσκολίες κατά την διάρκεια της νοσηλείας και η ελλειμματική εξωνοσοκομειακή φροντίδα των εξερχομένων ασθενών.
Ετος 2007 Εισαγωγές σε τμήμ. οξέων Κλίνες οξέων
Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής 2900 (ακούσιες : 52%) . 250
Ψ.Ν.Αττικής «Δρομοκαιτειο» 1554 (ακούσιες : 50,2%) 180
Ψ.Ν.Θεσσαλονίκης 3770 (ακούσιες : 28,9%) 100+
Ψ.Ν. Τρίπολης 1032 (ακούσιες 59,8%) 100
«Αιγινήτειο» νοσοκομείο 519 (ακούσιες : - ) 63
Κρατικό Θεραπευτήριο Λέρου 211 (ακούσιες 31,7%) 30-35

Συνολικά τα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία δέχτηκαν το 2007 περί τις 10.000 εισαγωγές, , από τις οποίες ένα ποσοστό, που αγγίζει το 60% ,αφορά ακούσιες νοσηλείες.
Οι αριθμοί αυτοί είναι από μόνοι τους ενδεικτικοί του μεγέθους του προβλήματος δημόσιας υγείας , που καλούμαστε να επιλύσουμε, σε ότι αφορά την λειτουργία των δημόσιων ψυχιατρικών νοσοκομείων.
Το Παιδοψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (Π.Ν.Α.) εξακολουθεί να δέχεται, σε κακές συνθήκες, κυρίως εφήβους και παιδιά με σοβαρά προβλήματα υγείας :
Το 2007 : 44 εισαγωγές. Από αυτές, 29 με διάγνωση διαταραχής της συμπεριφοράς και 25 με ηλικία 15 ετών και άνω.
Η διαρκής εξαγγελία της λειτουργίας παιδοψυχιατρικών κλινικών σε τέσσερα νοσοκομεία της Αττικής δεν έχει ακόμα πραγματοποιηθεί, αφήνοντας ένα οδυνηρό κενό.
Οι «δύσκολοι» έφηβοι 15-18 ετών συχνά δεν γίνονται δεκτοί τόσο από τις υπηρεσίες για τα παιδιά, όσο και τους ενήλικους, αναδεικνύοντας δραματικά την έλλειψη υπηρεσιών για αυτές τις ηλικίες, όπου η εργασία της πρόληψης είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική.

- Οι μονάδες στέγασης στο πλαίσιο της αποασυλοποίησης αποτελούν μια ελληνική ιδιαιτερότητα καθώς οργανώθηκαν ταχύρρυθμα με γνώμονα την μείωση του πληθυσμού των χρόνιων ασθενών και λιγότερο την ένταξη τους σε ολοκληρωμένα δίκτυα ψυχιατρικής φροντίδας, η οποία όμως αποτελεί πρωταρχικό παράγοντα για την επιβίωση και την ανάπτυξη τους. Οι ιδιαιτερότητες και οι δυσλειτουργίες αυτές, γνωστές από την διαδικασία ίδρυσης τους δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν επιχειρήματα για την διάλυση τους, με μόνο γνώμονα την εξοικονόμηση χρημάτων. Η τύχη αυτών των μονάδων είναι άρρηκτα δεμένη με την τύχη της δικτύωσης, της τομεοποίησης των ψυχιατρικών υπηρεσιών. Όσες από αυτές τις μονάδες ανήκουν σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου γνωρίζουν μεγάλα προβλήματα χρηματοδότησης που υπονομεύουν την ομαλή λειτουργία τους και την όποια δυνατότητα μετεξέλιξης τους.
- Η επαγγελματική αποκατάσταση των ψυχικά ασθενών έχει συρρικνωθεί σε σχέση με δεκαετία του 1990, καθώς οι δυνατότητες απασχόλησης των ασθενών έχουν μειωθεί δραματικά, ακολουθώντας την νέο-φιλελεύθερη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας, αλλά και την απαξίωση του συνεταιριστικού τομέα στη χώρα μας, που υπονομεύει την ανάπτυξη των Κοινωνικών Συνεταιρισμών Περιορισμένης Ευθύνης(Κοι.Σ.Π.Ε.), που προβλέπει ο νόμος 2716/1999.
- Ο αποστιγματισμός των ψυχικά ασθενών έχει κάνει σημαντικά βήματα. Η συνεχιζόμενη όμως κοινωνική περιθωριοποίηση των ασθενών με τα βαρύτερα ψυχοπαθολογικά προβλήματα γεννά νέες μορφές στιγματισμού.
Η ενίσχυση των οργανώσεων των οικογενειών και των χρηστών των ψυχιατρικών υπηρεσιών αποτελούν εγγύηση για την καταπολέμηση του στίγματος, την προάσπιση των δικαιωμάτων και την βελτίωση των παρεχομένων υπηρεσιών.
- Η πρωτοβάθμια φροντίδα αποτελεί επίσης πρωταρχικό τομέα για την ανάπτυξη της ψυχιατρικής φροντίδας του πληθυσμού και την απομάκρυνση από τον «νοσοκομειοκεντρισμό». Ένα μέρος από την πρωτοβάθμια φροντίδα μπορεί να εξασφαλιστεί από τους γενικούς γιατρούς, τους παιδιάτρους και τα πολυδύναμα κέντρα υγείας, ένα άλλο όμως μέρος παρουσιάζει ιδιαιτερότητες και την ανάγκη συνέργειας διαφόρων επαγγελματιών της ψυχικής υγείας, οι οποίες εξασφαλίζονται από τα κέντρα ψυχικής υγείας και τα ιατρο-παιδαγωγικά κέντρα. Παραμένει επείγουσα και επιτακτική η ανάγκη μιας επιστημονικά τεκμηριωμένης πρότασης και η ανάπτυξη ενός ευρύτατου κοινωνικού διαλόγου για την επιλογή των συγκεκριμένων μορφών που θα στηρίξουν στην πράξη το σύστημα της ΠΦΥ.
- Ο ιδιωτικός τομέας εξασφαλίζει ένα μεγάλο μέρος της βασικής, εξωνοσοκομειακής φροντίδας των ψυχικά ασθενών (ιδιώτες ψυχίατροι) και ένα μικρότερο των αναγκών σε νοσηλευτικές κλίνες.
Σήμερα στο λεκανοπέδιο της Αττικής: λειτουργούν δώδεκα (11) ιδιωτικές ψυχιατρικές κλινικές με συνολική δύναμη 1.600 περίπου κλινών. Ο αντίστοιχος αριθμός το 1997 ήταν 2.460 και το 1992 ήταν 2.690 κλίνες, καθώς η οικοπεδοποίηση της γης αποτελεί ελκυστικότερη οικονομική επένδυση. Αντίθετα, οι ιδιωτικές κλινικές παρουσιάζουν σημαντική αύξηση κυρίως στη Μακεδονία και στη Θεσσαλία.

Ιδιωτικές κλινικές : 2007 Αριθμός κλινών
Αττική : 12* 1733
Θεσσαλία : 9 1175
Λάρισα : 3 520
Βόλος : 2 230
Τρίκαλα: 3 210
Καρδίτσα: 1 215
Μακεδονία : 9 1430
Θεσσαλονίκη : 4 800
Βέροια: 1 80
Καβάλα: 1 100
Κατερίνη: 1 80
Κοζάνη: 2 370
Κρήτη (Ηράκλειο): 1 80
* Η μια σε διαδικασία διακοπής της λειτουργίας της



Θέσεις και Στόχοι

● Η υγεία είναι κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα. Δεν επιτρέπεται η εμπορευματοποίηση της και η κερδοσκοπία.
Ο ΣΥΝ υποστηρίζει ότι το δικαίωμα στην Ψυχική Υγεία αφορά όλους, ανεξάρτητα φύλου, καταγωγής, ηλικίας και είναι υποχρέωση του Κράτους η εξασφάλιση του.

● Παλεύουμε για την οικοδόμηση ενός δημόσιου δωρεάν συστήματος ψυχικής υγείας κοντά στις πραγματικές ανάγκες των πολιτών και της κοινωνίας μας.

● Αντιπαλεύουμε τη νεοφιλελεύθερη επίθεση που μεταφέρει στην κοινωνία την ευθύνη και το κόστος της προάσπισης της ψυχικής υγείας και κατατεμαχίζει τις δημόσιες υπηρεσίες και παραχωρεί τα πιο κερδοφόρα κομμάτια στον ιδιωτικό τομέα.
● Προτείνουμε την άμεση, με επιστημονικά κριτήρια, αξιολόγηση της μέχρι τώρα πορείας της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Επαναπροσδιορισμό των στόχων και αδιάλειπτη λειτουργία, με κεντρικό άξονα την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Ψυχικής Υγείας.


Πιο συγκεκριμένα στις σημερινές συνθήκες προτεραιότητα στη δράση μας έχουν οι παρακάτω στόχοι που είναι ενταγμένοι και υπηρετούν το όραμα για ένα υψηλού επιπέδου δημόσιο , ολοκληρωμένο και δωρεάν σύστημα υγείας.

Οικοδόμηση ενός ολοκληρωμένου δημόσιου συστήματος Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ). Αναπόσπαστο τμήμα της είναι η πρωτοβάθμια φροντίδα Ψυχικής Υγείας (ΨΥ)

Ολοκλήρωση του δικτύου εξω-νοσοκομειακών υπηρεσιών σε όλη τη χώρα, ώστε να καλύπτονται οι βασικές ανάγκες πρόληψης και πρωτοβάθμιας φροντίδας, με κεντρικό άξονα το Κέντρο Ψυχικής Υγείας
( ΚΨΥ) που είναι στενά συνδεδεμένο με το Κέντρο Υγείας του συστήματος.

● Ολοκλήρωση της τομεοποίησης των ψυχιατρικών και παιδο-ψυχιατρικών υπηρεσιών.

Δημιουργία στα Γενικά Νοσοκομεία διακριτών τμημάτων οξέων περιστατικών και βραχείας νοσηλείας, λειτουργία μονάδων ημερήσιας φροντίδας, εναρμόνιση των εφημεριών τους με αυτές του νοσοκομείου που τα στεγάζει και σύνδεση τους με τα υπάρχοντα δίκτυα φροντίδας.

Δημιουργία μονάδων αντιμετώπισης ειδικών νοσημάτων με ιδιαίτερο κοινωνικό ενδιαφέρον (π.χ. αυτισμός, άνοια)

Πλήρη στελέχωση των ψυχιατρικών δομών.

Κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων των επαγγελματιών Ψ.Υ στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.

Ουσιαστικός δημόσιος έλεγχος σε όλες τις ιδιωτικές δομές της Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης. Πλήρης στήριξη με αναβάθμιση προσωπικού και υπηρεσιών. Προγραμματισμός υπαγωγής στο σύγχρονο δημόσιο χώρο.

● Προστασία ειδικών ομάδων πληθυσμού (πρόσφυγες, μετανάστες, ηλικιωμένοι, άστεγοι, άνεργοι κ.λπ.)

● Ενίσχυση των οργανώσεων των οικογενειών των πασχόντων. Διαδικτυακή σύνδεση των δομών. Συμμετοχή στο σχεδιασμό πολιτικής για την ΨΥ.

● Αναθεώρηση του θεσμικού πλαισίου προστασίας των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών (ακούσια νοσηλεία, δικαστική συμπαράσταση). Οι καλές προθέσεις δεν αρκούν, χρειάζονται μέτρα που να έχουν αποτέλεσμα.
Κατάργηση του αναχρονιστικού άρθρ. 69 του Ποινικού Κώδικα και δημιουργία ειδικών καταστημάτων για τους ψυχικά ασθενείς που διαπράττουν αδικήματα.

Έλεγχο στη λειτουργία του ιδιωτικού τομέα και διαφάνεια στη σχέση του με το δημόσιο.

Προάσπιση της δημόσιας περιουσίας των ψυχιατρικών ιδρυμάτων και αξιοποίησης της προς όφελος της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης.


Ο ΣΥΝ στην πορεία επίτευξης των ανωτέρω στίχων θα εξακολουθεί να συμβάλλει στη δημιουργία του πιο πλατιού κινήματος διεκδίκησης για τα δικαιώματα των ψυχικά ασθενών, και ταυτόχρονα να προωθεί την αλλαγή της στάσης της κοινωνίας απέναντί τους.

Εστησε ο δικομματισμός χορό με τον "τρελό" ΠΙΣ !

Το κουτσό Εθνικό Σύστημα Υγείας

Ρουσφέτια, μίζες, διαφθορά
Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΒΑΡΝΑΒΑ*
Το Εθνικό Σύστημα Υγείας γεννήθηκε το 1983. Στη γέννα διαπιστώθηκε πως ήταν χωλό. Του έλειπε το ένα πόδι, η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας. Από τότε πέρασαν 26 χρόνια και οι επάλληλες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. δεν κατάφεραν να φτιάξουν ούτε καν ένα ξύλινο πόδι για να μπορεί να περπατήσει.

*Σήμερα, βλέπουμε το Δημόσιο Σύστημα Υγείας της χώρας να σέρνεται.Η κυβέρνηση κλείνει σταδιακά τη στρόφιγγα χρηματοδότησης κι έχουμε φτάσει στο απελπιστικό σημείο οι δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού για την υγεία να είναι μόλις οι μισές από τον μέσο όρο των χωρών της Ε.Ε. Το τεράστια χρέη των 5 δισ. ευρώ απειλούν να τινάξουν τα νοσοκομεία στον αέρα, με εβδομαδιαίες απειλές των προμηθευτών να εφορμήσουν στις αποθήκες και να αποσύρουν στοιχειώδη υλικά, όπως φάρμακα, γάζες, αναλώσιμα μηχανημάτων.

*Ο πολίτης που βρίσκεται στην ανάγκη να επισκεφτεί δημόσιο νοσοκομείο, εκτός από τους άθλιους χώρους όπου συνωστίζεται, βρίσκεται μπροστά σε τεράστιες ελλείψεις προσωπικού και στην αρπακτική μανία ορισμένων γιατρών που εφορμούν στην τσέπη του. Κι όμως. Παρά τα τεράστια κενά σε προσωπικό, παρά την έλλειψη υλικών και μηχανημάτων, παρά την διαφθορά, το έργο που παράγεται είναι τεράστιο. Εάν καταρρεύσουν τα δημόσια νοσοκομεία δεν θα υπάρχει σ' όλη τη χώρα καμιά αντιμετώπιση του επείγοντος περιστατικού, εφόσον οι ιδιωτικές κλινικές αρνούνται να μπουν σε διαδικασία εφημέρευσης, διότι θέλουν να διατηρούν ένα απολύτως ελεγχόμενο κέρδος χωρίς να ενδιαφέρονται για τον τραυματία ή το παιδί που αρρώστησε. *Η τομή που επιχειρήσαμε με την κλαδική σύμβαση που καταρτίσαμε, ως γιατροί, με το υπουργείο Υγείας έχει περάσει από σαράντα κύματα και στοχεύει στο να δώσει μια ανάσα στο σύστημα υγείας, ν' ανανεωθεί το προσωπικό που γερνάει και αποχωρεί, να μπουν κάποιοι αξιοκρατικοί κανόνες στην εξέλιξη των γιατρών. Συναντήσαμε λυσσώδη αντίδραση, παραδόξως και από το ΠΑΣΟΚ. Γιατί, άραγε; Είναι απλό: τα νοσοκομεία αποτελούν από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις του Δημοσίου, πεδίο προνομιακό για ρουσφέτια, δεξαμενή για προμήθειες. Τα δύο κόμματα εξουσίας θέλουν να διατηρήσουν χωρίς αλλαγές αυτό το καθεστώς, ώστε να το αξιοποιούν επ' αόριστον. Τουναντίον, οι γιατροί και όλη η κοινωνία θέλουν ν' αλλάξει αυτή η αισχρή κατάσταση.

*Οι φαρμακευτικές επιχειρήσεις έχουν μετατρέψει σε ξέφραγο αμπέλι το χώρο των νοσοκομείων, δίνοντας τεράστιες μίζες και ασκώντας πλήρη έλεγχο της ιατρικής εκπαίδευσης.Οποιος γιατρός δεν δίνει όρκο πίστης στα πανάκριβα σκευάσματα των εταιρειών αποκλείεται διά βίου από συμμετοχή σε ιατρικά συνέδρια και ημερίδες, ενώ η πολιτεία παρακολουθεί απαθής το φαινόμενο, χωρίς να ασκεί τη στοιχειωδέστερη παρέμβαση.

*Το ίδιο απαθής μένει και ο αυτοαποκαλούμενος «ναός της γνώσης», δηλαδή το πανεπιστήμιο και οι ιατρικές σχολές, οι οποίες ασκούν έρευνα με κονδύλια των φαρμακευτικών εταιρειών και ανερυθρίαστα καμαρώνουν για τους χορηγούς που ο καθένας διαθέτει. Βεβαίως, δεν θα περίμενε κανείς τίποτα περισσότερο από το ελληνικό πανεπιστήμιο που έχει μετατραπεί σε αλυσίδα οικογενειοκρατίας και μηχανισμό κατάληψης θέσεων σε επιτροπές και διάφορα κρατικά αξιώματα.

*Τι δέον γεννέσθαι; Δυστυχώς, οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για το σύστημα υγείας όταν αρρωστήσουν. Τότε, όμως, είναι αδύναμοι να διεκδικήσουν και ν' αλλάξουν καταστάσεις που τους βασανίζουν, τους ντροπιάζουν, τους εξοντώνουν οικονομικά και ηθικά. Πρέπει συνεπώς ν' αναπτυχθεί ένα κοινωνικό κίνημα για την προάσπιση της Δημόσιας Υγείας, το οποίο θα προσπαθήσει να αντιληφθεί τα δεδομένα και τις κρατούσες αντιλήψεις και ν' αλλάξει την κατάσταση ή τουλάχιστον να αποτρέψει την επιδείνωσή της.

*Το κίνημα αυτό πρέπει να μιλήσει με όρους εμπειρικούς και επιστημονικούς για την έννοια της ποιότητας των υπηρεσιών υγείας, για την ανάγκη ολιστικής προσέγγισης, για την αλλαγή των κοινωνικών παραμέτρων που επηρεάζουν την υγεία του ανθρώπου. Επί παραδείγματι η ανεργία αποτελεί σημαντικό παράγοντα επιβάρυνσης της υγείας, η ποιότητα της τροφής και του νερού επιδρά δραματικά σε όλο τον ανθρώπινο οργανισμό και η απόπειρα να φορτώνουμε τους ανθρώπους με χιλιάδες πανάκριβες εξετάσεις μόνο ζημιά μπορεί να προκαλέσει. Κι όμως, οι πολίτες έχουν διαπαιδαγωγηθεί να ζητούν όλο και περισσότερα φάρμακα, να θεωρούν ως ικανό το γιατρό που παραπέμπει σε παρακλινικές εξετάσεις.

*Μέσα, λοιπόν, από ένα κίνημα προάσπισης της δημόσιας υγείας εμείς οι γιατροί πρέπει να διδαχτούμε και να διδάξουμε ότι υγεία δεν είναι η έλλειψη αρρώστιας, αλλά η κατάσταση ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας που νιώθει ο άνθρωπος.

*Πρέπει ν' αλλάξουμε όχι μόνο τις συνθήκες στο άρρωστο ΕΣΥ, αλλά και στην κοινωνία συνολικά, ώστε να βλέπουμε δίπλα μας υγιείς κι ευτυχισμένους συνανθρώπους.

* Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ είναι μέλος της Γραμματείας της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας.

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 22/02/2009

Αρχαιρεσίες στον Πανελληνιο Ιατρικό Σύλλογο

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΓΙΑΤΡΩΝ
( ΑΕΓ )


Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι

Στις 8 Φεβρουαρίου καλούμαστε να ψηφίσουμε για την ανάδειξη νέου ΔΣ στον ΠΙΣ.
Οι αρχαιρεσίες στον ΠΙΣ γίνονται σε μια περίοδο κοινωνικών εντάσεων και συγκρούσεων που τροφοδοτούνται από τα συσσωρευμένα αδιέξοδα στο χώρο της Παιδείας, της απασχόλησης, του κοινωνικού κράτους, της αγροτικής παραγωγής, των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των νέων ανθρώπων. Σε συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής κρίσης η ανάγκη στήριξης της δημόσιας περίθαλψης, της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των μισθωτών και συνταξιούχων και γενικότερα του Κοινωνικού Κράτους είναι ζωτικής σημασίας για την αξιοπρεπή επιβίωση των κοινωνικά αδύναμων και την κοινωνική συνοχή. Χωρίς την κοινωνική αλληλεγγύη που μπορεί να εγγυηθεί ένα σύγχρονο, Δημόσιο, υψηλής ποιότητας Σύστημα Υγείας, η επερχόμενη οικονομική κρίση θα έχει πολύ οδυνηρές κοινωνικές παρενέργειες.
Ο χώρος της Υγείας έχει υποστεί τις συνέπειες μιας διαχρονικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που προωθούσε τη σταδιακή συρρίκνωση των δημόσιων δαπανών, την υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση των Νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας, διευκολύνοντας τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους να επεκτείνονται και να κερδοσκοπούν στραγγαλίζοντας τον ελευθεροεπαγγελματία γιατρό και λεηλατώντας τα Ασφαλιστικά Ταμεία και τις τσέπες των ασφαλισμένων.
Η απαξίωση του δημόσιου συστήματος υγείας και των λειτουργών του συνεχίζεται. Στα νοσοκομεία οι γιατροί εξακολουθούν να είναι όμηροι ενός παράνομου και εξοντωτικού συστήματος εφημερίας που δοκιμάζει καθημερινά τις σωματικές και ψυχικές αντοχές τους, που δημιουργεί συνεχώς προβλήματα στις πληρωμές των δεδουλευμένων, που περιορίζει τη δυνατότητα εκπαίδευσης και μετεκπαίδευσης και υπονομεύει την ποιότητα του ιατρικού έργου. Η νομοθετική κατοχύρωση της νέας συλλογικής σύμβασης, την οποία αναγκάστηκε να υπογράψει ο Υπουργός Υγείας μετά από σκληρούς αγώνες των νοσοκομειακών γιατρών, αναβάλλεται συνεχώς παρά τις διαψευδόμενες διαβεβαιώσεις των παραγόντων του υπουργείου υγείας. Είναι προφανές ότι οι γιατροί του ΕΣΥ δεν είναι διατεθειμένοι να ανεχτούν άλλη κοροϊδία και ότι απαιτούν την άμεση κύρωση της κλαδικής συμφωνίας και την υλοποίησης όλων των όρων της που αφορούν τόσο τη μισθολογική αναβάθμιση και τη βαθμολογική εξέλιξη τους, όσο κυρίως τη σημαντική ενίσχυση του ΕΣΥ – και ειδικότερα των επαρχιακών νοσοκομείων - μέσα από την προκήρυξη 4500 νέων ιατρικών θέσεων.

Το ΙΚΑ εκ προμελέτης εγκαταλείπεται ώστε να καταρρεύσει, ενώ οι γιατροί του εργάζονται με απαράδεκτα χαμηλές αμοιβές σε καθεστώς εργασιακής και ασφαλιστικής ανασφάλειας, όμηροι των εκάστοτε κυβερνητικών μεθοδεύσεων. Οι συμβασιούχοι 1204/72 εμπαίζονται διαρκώς και η ηγεσία της ΔΗΚΙ που διεκδικεί το προεδρείο του ΠΙΣ δεν διστάζει να πανηγυρίζει. Παρουσιάζει μάλιστα σαν δική της επιτυχία την συνεχώς αναβαλλόμενη προκήρυξη των περίφημων 2000;;; θέσεων μονίμων γιατρών του ΙΚΑ, ενώ οι συμβασιούχοι αορίστου χρόνου είναι 5500!!! και μάλιστα σε ηλικίες που κάθε επιπλέον καθυστέρηση τους στερεί αντικειμενικά τη δυνατότητα εξαγοράς ασφαλιστικών εισφορών για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος από τα ΙΚΑ. Συγχρόνως οι συμβασιούχοι έργου γιατροί του ΙΚΑ βλέπουν να πλησιάζει η ώρα που θα διωχτούν σαν στυμμένες λεμονόκουπες χωρίς κανένα δικαίωμα, προς δόξαν των κυβερνητικών πολιτικών και της «αποτελεσματικής» και «υπεύθυνης» στάσης της ηγεσίας της ΔΗΚΙ στην ΠΟΣΕΥΠΙΚΑ .
Οι γιατροί που έχουν σύμβαση με τον ΟΠΑΔ και τα υπόλοιπα Ταμεία (ΤΑΞΥ, ΟΑΕΕ) παραμένουν απλήρωτοι για μήνες, με καθηλωμένες και εξευτελιστικές τιμές για τις εργαστηριακές εξετάσεις, εμπαιζόμενοι συνεχώς από τα συναρμόδια Υπουργεία . Οι νέοι γιατροί, που εξαιτίας αυτών των προβλημάτων δυσκολεύονται να ανταποκριθούν ακόμα και στις βασικές τους υποχρεώσεις, είναι ο «πυρήνας» της έντονης ενεργοποίησης και αγωνιστικής διάθεσης που παρατηρείται στους Ιατρικούς Συλλόγους το τελευταίο διάστημα, ο αγώνας τους όμως κινδυνεύει να πέσει θύμα των ενδοπαραταξιακών αντιθέσεων και του παραγοντισμού των στελεχών της φιλοκυβερνητικής παράταξης στον ΠΙΣ.
Τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα στην υγεία ενισχύονται συνεχώς σε βάρος του δημόσιου κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος με ορατό τον κίνδυνο της επαγγελματικής εξόντωσης των μικρών ελευθεροεπαγγελματιών γιατρών, ιδιαίτερα των νέων.
Οι ειδικευόμενοι γιατροί εργάζονται κάτω από απαράδεκτες συνθήκες, με εξοντωτικά ωράρια, μακριά από το εργασιακό και επιστημονικό κλίμα που θα συνεισέφερε στην επιστημονική και επαγγελματική τους εξέλιξη.

Οι ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης έρχονται να υποβαθμίσουν ακόμα περισσότερο τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα των γιατρών με κύριο στόχο τους νέους. Η απαράδεκτη ενοποίηση του ταμείου μας χωρίς αναλογιστική μελέτη έχει ως μόνο στόχο την καταλήστευση των αποθεματικών του κι την υποβάθμιση ασφαλιστικών κι συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων.
Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν γύρω μας η υπό τον έλεγχο του κυβερνητικού συνδικαλισμού διοίκηση του ΠΙΣ φαίνεται να μην ενοχλείται καθόλου. Με το ζόρι σύρθηκε στις κινητοποιήσεις των άλλων επιστημονικών φορέων για την απόκρουση της αντιασφαλιστικής μεταρρύθμισης και μάλιστα ο πρόεδρος του ΠΙΣ δεν δίστασε να εκθειάσει τις προθέσεις της κυβέρνησης.
Συνάδελφοι είναι φανερό.
Χρειαζόμαστε ένα ΠΙΣ που θα παίζει το ρόλο του συμβούλου της Πολιτείας για θέματα Υγείας διεκδικώντας την αναβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας, αλλά κυρίως ένα ΠΙΣ που θα υπερασπίζεται μαχητικά τα συμφέροντα και τις διεκδικήσεις των νέων γιατρών, των νοσοκομειακών γιατρών, των γιατρών των ασφαλιστικών οργανισμών, των μικρών ελεύθερων επαγγελματιών, αποφασισμένος να εναντιωθεί στα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα στο χώρο της υγείας και στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που τα εξυπηρετούν. Έχουμε ανάγκη έναν ΠΙΣ που θα συμπαραστέκεται ουσιαστικά στους αγώνες που αναπτύσσουν οι επιμέρους κλάδοι των γιατρών και δεν θα παίζει το ρόλο του κυβερνητικού συνδικαλισμού, αναλωνόμενος σε παρασκηνιακές μεθοδεύσεις και παζάρια με την εξουσία για την εκτόνωση της αγωνιστικότητας και της δίκαιης οργής των συναδέλφων.
Θέλουμε έναν ΠΙΣ που θα τον σέβονται οι γιατροί και θα τον φοβούνται οι κυβερνήσεις και οι επιχειρηματίες στο χώρο της Υγείας.

Οι προβεβλημένοι εκπρόσωποι της ΔΗΚΙ δεν διστάζουν να ξεπουλάνε τους αγώνες των γιατρών (ΟΕΝΓΕ, ΠΟΣΕΥΠΙΚΑ) έχοντας ως μοναδικό τους μέλημα να εξυπηρετήσουν την κυβερνητική πολιτική και να κρατήσουν σε αδράνεια τους γιατρούς. Καλούμε τους συναδέλφους να καταδικάσουν με την ψήφο τους τη λογική του κυβερνητικού συνδικαλισμού, της αδράνειας και της αδιαφορίας, γυρνώντας την πλάτη στους επιφανείς εκφραστές τους που δίνουν τον τόνο στα ψηφοδέλτια της ΔΗΚΙ.
Η ΠΑΣΚ απουσίασε εκκωφαντικά όλο το προηγούμενο διάστημα και δυστυχώς σε κρίσιμες φάσεις προβεβλημένοι εκπρόσωποι της συνέργησαν με τους κυβερνητικούς συνδικαλιστές στην υπονόμευση των αγώνων και της αγωνιστικής διάθεσης των συναδέλφων (ΟΕΝΓΕ).
Η ΑΕΓ και οι άλλες παρατάξεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς προσπάθησαν όλα τα προηγούμενα χρόνια να αφυπνίσουν το ιατρικό συνδικαλιστικό κίνημα, ανέδειξαν τα προβλήματα των γιατρών, της Δημόσιας Περίθαλψης και των ασφαλισμένων, πρωτοστάτησαν στους αγώνες των νοσοκομειακών γιατρών και συνέβαλλαν καθοριστικά στην επίτευξη της κλαδικής συμφωνίας, στήριξαν τις κινητοποιήσεις των συμβασιούχων γιατρών του ΙΚΑ, συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα κατά της ενοποίησης του ΤΣΑΥ και της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης.
Η ενότητα των ζωντανών, ριζοσπαστικών, αγωνιστικών δυνάμεων είναι η μόνη λύση.

Εμείς πιστεύουμε ότι το συνδικαλιστικό κίνημα των γιατρών οφείλει ν΄ αναδείξει ζητήματα που αφορούν όλους τους κλάδους των γιατρών. Οφείλει ν΄ αναπτύξει αγώνες που θα ανοίξουν δρόμους για κατάκτηση αιτημάτων. Να καταδείξει την ανάγκη συμπόρευσης μ΄ ένα μαχητικό κοινωνικό κίνημα υπεράσπισης της δημόσιας περίθαλψης και του κοινωνικού κράτους. Να διεκδικήσει αλλαγές πολιτικών για βελτίωση των υπηρεσιών υγείας σε όλους τους πολίτες, διασφαλίζοντας τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, το επιστημονικό επίπεδο και τις συνθήκες αξιοπρεπούς διαβίωσης των υγειονομικών.
Οι εκλέκτορες που συμφωνούν πως ο ρόλος της ηγεσίας του ΠΙΣ δεν είναι να περιφέρεται στα υπουργικά γραφεία και να αναλώνεται σε εν κρυπτώ συναντήσεις με κυβερνητικούς παράγοντες, όσοι πιστεύουν πως ο ρόλος της ηγεσίας του ΠΙΣ δεν είναι η κομματική επιβεβαίωση και η προετοιμασία για κυβερνητικές θέσεις, όσοι πιστεύουν πως χρειαζόμαστε αγωνιστική, διεκδικητική, ανεξάρτητη από την κυβέρνηση ηγεσία στον ΠΙΣ μπορούν να εμπιστευθούν και να ενισχύσουν το ψηφοδέλτιο της ΑΕΓ.
Δεσμευόμαστε ότι θα αγωνιστούμε με συνέπεια, αγωνιστικότητα, κινηματική δράση, πρωτοτυπία στις μορφές αγώνα, με ανοιχτά αυτιά στις απόψεις και τις αγωνίες των συναδέλφων.
Δεν πιστεύουμε πως τα ξέρουμε όλα ούτε έχουμε το αλάθητο. Είμαστε βέβαιοι όμως πως τίποτα δεν παραχωρείται από την εξουσία και τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς συλλογικούς και ενωτικούς αγώνες, χωρίς την ενεργό συμμετοχή των συναδέλφων, χωρίς αλληλεγγύη και κοινή δράση όλων των κατηγοριών του ιατρικού σώματος.

Αθήνα, Φλεβάρης 2009

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΔΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΓΙΑ ΑΠΣΙ
1. ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗΣ ΗΛΙΑΣ, ΛΑΡΙΣΑ 1.- ΨΑΛΤΑΚΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
2. ΒΑΡΝΑΒΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ 2.- ΨΥΧΑΡΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
3. ΒΕΛΕΝΤΖΑΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ, ΠΡΕΒΕΖΑ
4. ΒΛΑΧΟΓΕΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΕΥΒΟΙΑ
5. ΒΟΥΛΓΑΡΙΔΗΣ ΜΗΝΑΣ, ΧΑΝΙΑ
6. ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ, ΑΡΚΑΔΙΑ
7. ΚΟΥΡΤΗΣ ΜΙΧΑΗΛ, ΑΘΗΝΑ
8. ΛΥΚΟΥΡΗ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ, ΑΡΤΑ
9. ΜΑΝΤΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, ΙΩΑΝΝΙΝΑ
10. ΜΠΑΡΔΑΤΣΟΥ ΝΙΚΗ, ΧΑΝΙΑ
11. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΧΙΟΣ
12. ΜΠΑΣΚΟΖΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ΑΘΗΝΑ
13. ΞΑΝΘΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ΡΕΘΥΜΝΟ
14. ΠΑΣΤΡΩΜΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΠΑΤΡΑ
15. ΣΤΑΥΡΑΚΑ ΜΑΥΡΕΤΑ, ΛΕΥΚΑΔΑ

Οι γραμμοσκιασμένοι συνάδελφοι εξελεγησαν και σας ευχαριστούν για την ψήφο σας.

UPDATE 9-2-2009

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ ΠΙΣ 8/2/2009

Δ.Σ. 346 ΕΓΚΥΡΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ 336 ΕΓΚΥΡΑ

ΔΗ.Κ.Ι.-ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ 119 - 34,39% - 5 ΕΔΡΕΣ 113 - 2 ΕΔΡΕΣ

ΠΑΝ.ΔΗ.Κ.Ι. 95 - 27,45% - 4 ΕΔΡΕΣ 88 - 1 ΕΔΡΑ

ΠΑΣΚ-ΓΙΑΤΡΩΝ 62 - 17,92% - 3 ΕΔΡΕΣ 66 - 1 ΕΔΡΑ

Α.Ε.Γ. 43 - 12,42% - 2 ΕΔΡΕΣ 47 - 1 ΕΔΡΑ

ΔΗ.ΠΑ.Κ. 15 - 4,33% - 1 ΕΔΡΑ 22 - 0 ΕΔΡΕΣ

Α.Ρ.Σ.Ι. 12 - 3,47% - 0 ΕΔΡΕΣ -------

Η κατάθλιψη στον Κινηματογράφο.

Ο μήνας κινηματογράφου της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρίας ξεκινά στις 31 Γενάρη
στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ. Πατησίων και Κορδιγκγκτώνος.210-8222702.
Ο μήνας κινηματογράφου της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρίας, που οργανώνει ο κλάδος της Τέχνη και Ψυχιατρική και άρχισε τον Φεβρουάριο του 2007 στην Αθήνα, επαναλαμβάνεται και φέτος. Ο μήνας αυτός περιλάμβανε τέσσερις προβολές ταινιών, κάθε εβδομάδα, στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ και με κεντρικό θέμα την ψύχωση. Μετά το πέρας των προβολών ακολουθούσε συζήτηση ανάμεσα στο κοινό και στους εισηγητές-ψυχιάτρους της εταιρίας αναφορικά ερωτήματα, προβληματισμούς, και ό,τι άλλο προέκυπτε από την ταινία.
Το εγχείρημα αυτό είχε αναπάντεχη επιτυχία, η προσέλευση ήταν μεγάλη, η συμμετοχή των μετεχόντων στις συζητήσεις σημαντική και ζωντανή, οι απορίες και οι απόψεις ποικίλες. Η επιτυχία αυτή επιβεβαιώνει τις αρχικές μας σκέψεις, ότι η τέχνη με τη δική της γλώσσα, καθώς απεικονίζει τη βίωση των πραγμάτων μέσα στην πραγματικότητα της ζωής, με την συναισθηματική φόρτιση και τη συγκίνηση, με το παράλογο ή το συμβολικό στοιχείο της και με την ευχαρίστηση που συγχρόνως προσφέρει, ανοίγει δρόμους προς τις βαθύτερες περιοχές της ανθρώπινης ύπαρξης και σκέψης. Η τέχνη περιγράφει ανθρώπους και γεγονότα σαν να είναι πραγματικότητα. Συγχρόνως σχολιάζει αυτά που περιγράφει, προσπαθώντας να επισημάνει τους λόγους για τους οποίους συμβαίνουν και το κρυφό τους νόημα. Εξ άλλου, η υψηλής ποιότητας τέχνη μπορεί και συλλαμβάνει αλήθειες, τις οποίες η επιστήμη ίσως δεν έχει ακόμα κατακτήσει.
Έτσι λοιπόν ο άμεσος επιστημονικός λόγος που ακολουθεί, δηλαδή η συζήτηση και ο σχολιασμός του φιλμ, επεξεργάζεται με τον δικό του τρόπο τα βιωματικά στοιχεία, που προσφέρει το φιλμ, ανοίγει δρόμους στη σκέψη και ολοκληρώνει το νόημα και τη γνώση σχετικά με το θέμα.
Ο φετινός κύκλος θα έχει σαν θέμα την κατάθλιψη. Θα προβληθούν οι παρακάτω ταινίες:
Η PERSONA (1966) είναι η πιο γνωστή ίσως δημιουργία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και αποτελεί την επιτομή της μπεργκμανικής φιλοσοφίας αλλά και αισθητικής. Μια αισθητική όμως με νόημα και πληρότητα στους αντίποδες της γκονταρικής αντίληψης και γραφής. Η Ελίζαμπετ Βόγκλερ (Λίβ Ούλμαν) μια σπουδαία ηθοποιός, μετά την ερμηνεία της στην Ηλέκτρα, αποσύρεται στην απομόνωση και τη σιωπή, αποτέλεσμα έντονων καταθλιπτικών φαντασιώσεων και ψυχικών διεργασιών. Την επίβλεψη της αναλαμβάνει η Άλμα (ψυχή) μια νεαρή και άπειρη νοσηλεύτρια (Μπίμπι Άντερσον). Επομένως περισσότερο ευάλωτη. Καταφεύγουν σε ένα παραθαλάσσιο θέρετρο όπου αναδύεται η μοναξιά, η αποξένωση και η ανικανότητα να πλησιάσουν η μια την άλλη. Το δράμα της απελπισίας και της σιωπής, το δράμα του σώματος οδηγεί σταδιακά την Άλμα σε μια επικίνδυνη ταύτιση με την Ελίζαμπετ. Τελικά οι ψευδαισθήσεις καταρρέουν ενώ νικά η σιωπή και το ίδιο το σινεμά μέσα από ακραίους αλλά επιτυχημένους πειραματισμούς του σκηνοθέτη με την ίδια την τέχνη του κινηματογράφου σε μια πραγματικά μοντέρνα φιλμική κατασκευή.
ΟΙ ΩΡΕΣ (2ΟΟ2). Το φιλμ περιγράφει τη ζωή τριών γυναικών, οι οποίες εμφανίζουν συμπτώματα κατάθλιψης με ιδέες αυτοκτονίας δικές τους ή ακόμα και δικών τους ανθρώπων. Η Βιρτζίνια Γουλφ υποφέρει από διπολική διαταραχή. Η κατάθλιψή της τονίζεται σε όλο το φιλμ με εναλλαγές ανάμεσα στη μελαγχολία και σε εξάρσεις μανίας, με υπερένταση, ευερεθιστότητα, πολύωρο γράψιμο(για το βιβλίο της) και αϋπνία. Το φιλμ ξεκινά και τελειώνει με την αυτοκτονία της. Η Λάουρα, αινιγματικός χαρακτήρας, αλλά σαφώς καταθλιμμένη, κλαίει συχνά μόνη της, είναι πολύ ενοχική και επικριτική με τον εαυτό της και καταβάλλεται υπερβολικά από απλές καθημερινές εργασίες. Για να αντιμετωπίσει αυτές τις δυσκολίες της ζωής της, αντί να αυτοκτονήσει, εγκαταλείπει την οικογένειά της και φεύγει για τον Καναδά. Η Τρίτη, η Κλαρίσα, προσπαθεί να καλύψει τον εσωτερικό της πόνο εντυπωσιάζοντας τους άλλους και οργανώνοντας ένα πάρτυ για τον πρώην εραστή της, ο οποίος πάσχει από Αίιτζ και ο οποίος στο τέλος αυτοκτονεί. Συνδετική φανταστική μορφή των τριών γυναικών είναι η κα Νταλογουέη, ηρωίδα του μυθιστορήματος της Γουλφ.

Το φιλμ SYLVIA (2003) αναφέρεται στη ζωή της γνωστής Αμερικανίδας ποιήτριας Sylvia Plath. Βλέπουμε την ποιήτρια την εποχή που βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, για μεταπτυχιακές σπουδές. Είναι ένα δραστήριο ταλαντούχο κορίτσι, της αρέσει η διασκέδαση και είναι πολύ όμορφη. Στο Cambridge γνωρίζει πολλές απογοητεύσεις, για την ποιητική της δημιουργία. Γνωρίζει όμως έναν συμφοιτητή της, επίσης ποιητή, τον οποίον ερωτεύεται και σύντομα παντρεύονται. Πηγαίνουν να ζήσουν στην Αμερική, όπου το έργο του συζύγου της αναγνωρίζεται, όχι όμως και το δικό της. Όταν όμως υποπτεύεται τον σύζυγό της ότι την απατά, τότε παρουσιάζει μία βαθειά μελαγχολική κρίση και συγχρόνως γράφει σημαντικά ποιήματα. Όταν μαθαίνει ότι ο σύζυγός της περιμένει παιδί από την ερωμένη του, αρχίζει να καταστρώνει την αυτοκτονία της. Τακτοποιεί τα παιδιά της ετοιμάζοντάς τους ακόμα και το πρωϊνό τους. Μετά ανοίγει το γκάζι και αυτοκτονεί.

Η τέταρτη ταινία, Η ΦΛΟΓΑ ΠΟΥ ΤΡΕΜΟΣΒΗΝΕΙ (1963) έχει ως θέμα το τελευταίο 24ωρο της ζωής ενός νέου άντρα, του Αλαίν, αλκοολικού σε θεραπεία αποτοξίνωσης, ο οποίος έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει. Είναι φανερή η επαναλαμβανόμενη αποτυχία του να βρει ένα στήριγμα στις σχέσεις του με τους άλλους, τους παλιούς του φίλους και φίλες, τον γιατρό του, κλπ. Οι σχέσεις μοιάζουν να ξεφτίζουν και να εξαντλούνται, καθώς, ούτε ο ίδιος ούτε και οι άλλοι φαίνονται να υπολογίζουν αληθινά σ’ αυτές και οι συναντήσεις μένουν σε μια οδυνηρή επιφάνεια. Θα παρακολουθήσουμε επίσης την φοβερή αγωνία του Αλαίν, καθώς οδηγεί βήμα-βήμα τον εαυτό του προς το προαποφασισμένο τέλος του. Το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η ταινία, δηλαδή το ομώνυμο μυθιστόρημα του Ντριε Λα Ροσέλ, είχε ως αφορμή την αυτοκτονία του σουρεαλιστή ποιητή (και φίλου του συγγραφέα) Ζακ Ριγκό το 1929.

Οι ταινίες θα προβάλλονται στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ κάθε Σάββατο στις 12 το μεσημέρι στις εξής ημερομηνίες:
31/1/09 «PERSONA» (1966) του Ίγκμαρ Μέργκμαν.
Συζητητές: Νίκος Τζαβάρας, ψυχίατρος, Στέλιος Κρασανάκης, ψυχίατρος, Ρούλα Πατεράκη, ηθοποιός-σκηνοθέτης.
7/2/09 «ΟΙ ΩΡΕΣ» (2002) του Stephen Daldrey.
Συζητητές: Μαρία Διαλυνά, ψυχίατρος, Ηλίας Βλάχος, Ψυχίατρος, Χρήστος Δήμας, σκηνοθέτης.
14/2/09 «SYLVIA» (2003) της Christin Tzefs.
Συζητητές: Τάσος Ψιμάρας, ψυχίατρος, Λήδα Ξενάκη, ψυχίατρος, Όλια Λαζαρίδου, ηθοποιός.
21/2/09 «Η ΦΛΟΓΑ ΠΟΥ ΤΡΕΜΟΣΒΗΝΕΙ» (1963) του Loui Malle.
Συζητητές: Γρηγόρης. Μανιαδάκης, ψυχίατρος, Γιώργος. Μποτονάκης, ψυχίατρος, Σταύρος Ψυλλάκης, Σκηνοθέτης.
Οι προβολές θα γίνονται στις 12 το μεσημέρι. Τιμή εισιτηρίου, 5 €.

Συμβασιούχοι στην οικονομική ζωή του τόπου.

Κρίση υστερήσεων
Η ελληνική οικονομία περνάει μία από τις μακροβιότερες κρίσεις στην ιστορία των κρατών. Ηδη από τα τέλη της δεκαετίας του '60 η αλματώδης ανάπτυξη της μεταπολεμικής περιόδου, που στηρίχτηκε κατά κύριο λόγο στον οικοδομικό οργασμό, τα δημόσια έργα, το ναυτιλιακό και τουριστικό συνάλλαγμα, τα εμβάσματα των μεταναστών και πολύ λιγότερο στην ανάπτυξη μιας ιδιωτικής βιομηχανίας και γεωργίας, αρχίζει και υποχωρεί.

Στη διάρκεια αυτής της περιόδου δημιουργείται όχι απλώς μια νέα τάξη πλούσιων και μικρομεσαίων, αλλά και η νοοτροπία της βδέλλας πάνω στο ελληνικό δημόσιο. Πάνω στην παραγωγή του κοινωνικού συνόλου. Ταυτόχρονα, καθιερώνεται η πρακτική των θαλασσοδανείων στο ιδιωτικό κεφάλαιο, που, με λίγες εξαιρέσεις, προτιμάει να καρπούται τα λεφτά για προσωπικές καταθέσεις και πλουτισμό παρά να τα επενδύει, επεκτείνοντας και δυναμώνοντας τις επιχειρήσεις.

Από τη δική του πλευρά το Δημόσιο, με την καθοδήγηση του κυβερνητικού πελατειακού συστήματος, κλείνει το μάτι σε κάθε μεγάλο φοροφυγά, δημιουργεί στρατιά αργυρώνητων ανεξέλεγκτων εισπρακτόρων και, με τη νοοτροπία ότι τα λεφτά δεν είναι δικά του «αλλά του κορβανά», αδιαφορεί, κακοδιαχειρίζεται, σπαταλάει την περιουσία του υπόλοιπου λαού.

Στη μέση αυτής της κατάστασης, οι πολίτες διαπιστώνουν ότι εξακολουθούν να μην είναι κύριοι του κράτους τους, αλλά φόρου υποτελείς, που για να «συγκυβερνήσουν» πρέπει είτε να πληρώνουν χαράτσια, κοινώς λαδώματα, είτε να ενταχθούν στον διεφθαρμένο μηχανισμό της εξουσίας.

Περισσότερο κι απ' τα οικονομικά αποτελέσματα, το σημαντικό είναι ότι ριζώθηκε αυτή η νοοτροπία, πάνω στην οποία στηρίχτηκε (τρόπος του λέγειν) η ελληνική οικονομία.

Μια νοοτροπία, που θριάμβευσε ακόμα και σε κείνους τους τομείς, όπου απουσίαζε ή ήταν μειοψηφούσα, από την εποχή που η ανακατανομή του πλούτου μετά το 1981 έγινε χωρίς κανόνες, σε συνθήκες που άγγιζαν το πλιάτσικο, με θρίαμβο όχι της δημόσιας και ιδιωτικής ανάπτυξης, αλλά της ανάπτυξης της παραοικονομίας, που ωφελούσε -και ωφελεί- τις ιδιωτικές τσέπες, καταβαραθρώνοντας τα συμφέροντα του συνόλου.

Η λιτότητα από το 1985 ήταν ένα από τα τιμήματα, που θα είχαν καταστροφικό χαρακτήρα και στην ανάπτυξη αν η Ελλάδα δεν ήταν γεωγραφικά σε τέτοια θέση, που να δεχτεί την ευεργετική είσοδο πάνω από 1.000.000 ξένων εργατών-μεταναστών, οι οποίοι κάλυψαν τις τρύπες της απουσίας του ελληνικού εργατικού δυναμικού, αλλά όχι και την απουσία του εξειδικευμένου.

Γιατί με τη σάπια και διεφθαρμένη υποδομή και με τη νοοτροπία όχι κοινωνίας, αλλά πεδίου μάχης αρπακτικών, ελάχιστες είναι οι επιχειρήσεις, δημόσιες και ιδιωτικές, που απορροφούν εξειδικευμένο υψηλής απαίτησης δυναμικό. Η κρατούσα νοοτροπία είναι από τη μία πλευρά της ήσσονος προσπάθειας και από την άλλη του ταχύτερου πλουτισμού με τα φθηνότερα μέσα.

Υπό αυτές τις συνθήκες η κρίση, που έτσι κι αλλιώς χτυπάει ένα παγκόσμιο σύστημα κατανάλωσης για την κατανάλωση και τζόγου, βρίσκει τη χώρα χωρίς όπλα να υπερασπιστεί την εργασία, το εισόδημα, την παραγωγή και την ασφάλεια της οικογένειας. Ενα σύστημα κοινωνίας δηλαδή και όχι ζούγκλας. Η κυβέρνηση, όπως και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, είναι η αποκλειστική υπεύθυνη γι' αυτή την κατάντια.

Οι πολίτες μπορεί να θέλουν να χτίζουν αυθαίρετα. Σημασία έχει αν τους επιτρέπεται να χτίζουν αυθαίρετα. Οχι μόνο σπίτια· αλλά τη ζωή τους σε βάρος της ζωής των συμπολιτών τους. Επομένως και σε βάρος της ζωής τους. Της ζωής μας.Σημασία έχει τι χτίζει για τους πολίτες η κάθε εντολοδόχος κυβέρνηση. Και σ' αυτό οι πολίτες δεν είναι αμέτοχοι.
Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-ΤΕΤΡΑΔΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 19/01/2009

Israel Killing Ippocrate.

In Gaza, a firing squad put Hippocrates up against a wall, aimed and fired. The absurd declarations of an Israeli secret services' spokesman, according to which the army was given the green light in firing at ambulances because they allegedly carried terrorists, is an illustration of the value that Israel assigns to human life these days – the lives of their enemies, that is. It's worth revisiting what's stated in the Hippocratic Oath, which every doctor swears upon before starting to practice the profession.
The following passages are especially worthy of note: "I solemnly pledge myself to consecrate my life to the service of humanity. I will practice my profession with conscience and dignity. The health and life of my patient will be my first consideration. I will cure all patients with the same diligence and commitment. I will not permit considerations of religion, nationality, race, party politics, or social standing to intervene between my duty and my patient."
Seven doctors and voluntary nurses have been killed from the start of the bombing campaign, and about ten ambulances were shot at by the Israeli artillery. The survivors are shaking with fear, but refuse to take a step back. The crimson flashes of the ambulances are the only bursts of light in the dark streets of Gaza, bar the flashes that precede an explosion. Regarding these crimes, the last report comes from Pierre Wettach, chief of the Red Cross in Gaza. His ambulances had access to the spot of a massacre, in Zaiton, East of Gaza City, only 24 hours after the Israeli attack.
The rescue-workers state they found themselves faced by a blood-curdling scenario. "In one of the houses four small children were found near the body of their dead mother. They were too weak to stand on their feet. We also found an adult survivor, and he too was also too weak to stand up. About 12 corpses were found lying on the mattresses." The witnesses to this umpteenth massacre describe how the Israeli soldiers, after getting into the neighbourhood, gathered the numerous members of the Al Samouni family in one building and then proceeded to repeatedly bomb it. My ISM partners and I have been driving around in the Half Red Moon ambulances for days, suffering many attacks and losing a dear friend, Arafa, struck by a howitzer shot from a cannon. A further three paramedics, all friends, are presently inpatients at the hospitals they worked in until a few days ago. Our duty on the ambulances is to pick up the injured, not carry guerrilla fighters. When we find a man lying in the street in a pool of his own blood, we don't have the time to check his papers or ask him whether he roots for Hamas or Fatah. Most seriously injured can't talk, much like the dead. A few days ago, while picking up a badly wounded patient, another man with light injuries tried to hop onto the ambulance. We pushed him out, just to make it clear to whoever's watching from up above that we don't serve as a taxi to usher members of the resistance around. We only take on the most fatally wounded – of which there's always a plentiful supply, thanks to Israel.
Last night at Al Qudas hospital in Gaza City, 17-year-old Miriam was carried in, with full-blown labour pains. Her father and sister-in-law, both dead, had passed through the hospital in the morning, both victims of indiscriminate bombing. Miriam gave birth to a gorgeous baby during the night, not aware of the fact that while she lay in the delivery room, her young husband had arrived in the morgue one floor below her.
In the end, even the United Nations realised that here in Gaza, we're all in the same boat, all moving targets for the snipers. The death toll is now at 789 dead, 3,300 wounded (410 in critical conditions), 230 children killed and countless missing. The death toll on the Israeli side has thankfully stopped at 4. John Ging, chief of UNRWA (UN agency for the rights of Palestinian Refugees) has stated that the UN announced they shall suspend their humanitarian activities in the Gaza Strip. I bumped into Ging in the Ramattan press office and saw him shake his finger with disdain at Israel before the cameras. The UN stopped its work in Gaza after two of its operators were killed yesterday, ironically during the three-hour truce that Israel had announced and as usual, had failed to comply with. "The civilians in Gaza have three hours a day at their disposal in which to survive, the Israeli soldiers have the remaining 21 in which to try and exterminate them", I heard Ging state two steps away from me.
Yasmine, the wife of one of the many journalists waiting in line at the Erez pass, wrote to me from Jerusalem. Israel won't grant these journalists a pass to let them in and film or describe the immense unnatural catastrophe that has befallen us in the last thirteen days. These were her words: " The day before yesterday I went to have a look at Gaza from the outside. The world's journalists are all huddled on a small sandy hill a few km from the border. Innumerable cameras are pointed towards us. Planes circle us overhead – you can hear them but you can't see them. They seem like illusions, like something in your head until you see the black smoke rising from the horizon, in Gaza. The hill has also become a tourist site for the Israelis in the area. With their large binoculars and cameras, they come and watch the bombings live."
While I write this piece of correspondence in a mad rush, a bomb is dropped onto the building next to the one I'm in now. The windowpanes shake, my ears ache, I look out the window and see that the building gathering the major Arabic media agencies has been struck. It's one of Gaza City's tallest buildings, the Al Jaawhara building. A camera crew is permanently stationed on the roof, I can now see them all bending around on the ground, waving their arms and asking for help as they're covered by a black cloud of smoke.
Paramedics and journalists, the most heroic occupations in this corner of the world. At the Al Shifa hospital yesterday I paid Tamim a visit – he's a journalist who survived an air raid. He explained how he thinks that Israel is adopting the same identical terrorist techniques as Al-Qaeda, bombing a building, waiting for the journalists and ambulances to arrive and then dropping another bomb to finish the latter two off as well. In his view that's why there've been so many casualties among the journalists and paramedics. As he said this, the nurses around his bed all nodded in agreement. Tamim smilingly showed me his two stubs for legs. He was happy he was still around to tell the story, while his colleague, Mohammed, had died with a camera in his hand when the second explosion had proved fatal. In the meantime I asked about the bomb that was just dropped on the building next door, where two journalists, both Palestinian, one from Libyan TV and the other from Dubai TV, were injured. This is a harsh new reminder that this massacre must in no way be described or recorded. All that's left for me to hope is that among the Israeli military summit no one reads Il Manifesto, or habitually visits my blog.

Stay human
Vittorio Arrigoni