Το Σύνταγμα των Ελλήνων

 

Το Σύνταγμα των Ελλήνων

                     ΕΥΓΕΝΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

    Το σύνταγμα των Ελλήνων λέει ότι όλοι οι εργαζόμενοι ,ανεξάρτητα από φύλο ή άλλη διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας. (Άρθρο 22)Οι γυναίκες στην Ελλάδα ,και όχι μόνο, πληρώνονται λιγότερο άσχετα αν λειτουργούν στους ίδιους χώρους και με την ίδια ποιότητα εργασίας ,με τους άνδρες συναδέλφους τους. Οι νόμοι του κράτους ΄΄κλείνουν΄΄ τα μάτια στην αδικία προωθώντας την ισότητα. Η πρόοδος είναι αργή και οι διαφορές μεταξύ των φύλων επιμένουν όσον αφορά τα ποσοστά απασχόλησης, την πληρωμή, τις ώρες εργασίας, τις θέσεις ευθύνης, τον επιμερισμό της φροντίδας του νοικοκυριού και των οικιακών καθηκόντων, καθώς και τον κίνδυνο φτώχειας. Οι γυναίκες εξακολουθούν να αμείβονται κατά μέσον όρο 16,4% -25% λιγότερο από τους άνδρες στην Βουλγαρία,  Γαλλία,  Λετονία,  Ουγγαρία,  Πορτογαλία, Ελλάδα  και Ρουμανία.(Ευρωπαϊκή Επιτροπή 2010).Για τα άτομα που καθίστανται άνεργοι, ο κίνδυνος να μην επαναπροσληφθούν είναι υψηλότερος για τις γυναίκες.

      Το σύνταγμα της Ελλάδας απαγορεύει οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας. Οι νόμοι του κράτους ρυθμίζουν τις συνθήκες σχετικά με την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών σε περιπτώσεις πολέμου, επιστράτευσης ή για την αντιμετώπιση αναγκών της άμυνας της χώρας  ή επείγουσας κοινωνικής ανάγκης από θεομηνία .Επίσης η επίταξη μπορεί να επιβληθεί λόγω έκτακτης ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία. .(Άρθρο 22)  Πριν λίγες ημέρες βιώσαμε την επίταξη των εργαζομένων στα Μ.Μ.Μ. Ούτε σε πόλεμο ήμαστε και ούτε σεισμούς είχαμε απλώς οι αγανακτισμένοι εργαζόμενοι απέργησαν για 8 ημέρες

      Το σύνταγμα της Ελλάδας καθορίζει τους γενικούς όρους εργασίας που συμπληρώνονται από τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας συναπτόμενες με ελεύθερες διαπραγματεύσεις και αν αυτές αποτύχουν ,με τους κανόνες που θέτει η διαιτησία.(Άρθρο 23).)Οι εργαζόμενοι έχουν το δικαίωμα να έχουν συνδικαλιστικά όργανα που να τους εκπροσωπούν στην σύναψη συλλογικής σύμβασης εργασίας. Οι νόμοι του κράτους ορίζουν ότι η απεργία αποτελεί δικαίωμα  των εργαζομένων και ασκείται από τις νόμιμες συνδικαλιστικές τους οργανώσεις. Την τελευταία δεκαετία όλες οι  απεργίες διαφόρων επαγγελματικών κλάδων κηρύχτηκαν παράνομες. Όλες οι διαδηλώσεις συνοδεύτηκαν από επεισόδια και ξυλοδαρμούς και ενίοτε γίνανε συλλήψεις των συνδικαλιστών.

 

 

       Το Σύνταγμα υπογράφτηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ισχύει από το Ιούνιο 1975.Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους, που συμφωνούν με αυτό, και η αφοσίωση στην Πατρίδα και την Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιονδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει  με την βία.(27.06.2008).Καθημερινά όμως βιώνουμε συστηματική και ουσιαστική καταπάτηση του Συντάγματος της Ελλάδας. Δοκιμαζόμαστε σκληρά από την στέρηση των δικαιωμάτων μας. Η ανεργία πήρε δραματικές διαστάσεις. Οι Έλληνες ξενιτεύονται .Οι συνταξιούχοι μας καταδικάζονται στον αφανισμό. Η Ελλάδα βγήκε στο σφυρί και οι μόνοι κερδισμένοι από την κρίση είναι οι τράπεζες και οι ξένοι δανειστές μας. Εμείς που σεβόμαστε το Σύνταγμα βλέπουμε ότι παραμένει μία λίστα από άρθρα. Στα άψυχα χαρτιά ήμαστε ίσιοι, ελεύθεροι και κυρίως προστατευμένοι από την δικαιοσύνη. Στην πραγματικότητα  ζούμε έναν εφιάλτη. Η ζωή μας έχει αλλάξει πάρα πολύ. Ζούμε την αδικία. Στο πετσί μας. Τι δεν καταλαβαίνεις  Έλληνα πολίτη;

Εύκολα ερωτεύεσαι δύσκολα αγαπάς

Εύκολα ερωτεύεσαι δύσκολα αγαπάς

                                                          ΕΥΓΕΝΙΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

       Ο Εθνικισμός είναι η μόνη απόλυτη και πραγματική επανάσταση γιατί επιδιώκει γέννηση νέων ηθικών, πνευματικών, κοινωνικών και ψυχικών αξιών. «Λαϊκός Σύνδεσμος – Χρυσή Αυγή»

  Αυτό το πολιτικό κόμμα καλεί προεκλογικά τον ελληνικό λαό να αντισταθεί στο οργανωμένο σχέδιο ξεπουλήματος της χώρας. Καταγγέλλει το μνημόνιο. Ζητάει λογιστικό έλεγχο του δημοσίου χρέους και όλων των δανειακών συμβάσεων από το 1974 μέχρι σήμερα και άρνηση πληρωμής του παράνομου και επαχθούς χρέους. Κατάργηση των προνομίων των βουλευτών και περιορισμός των αποδοχών τους στο μισθό ενός δημοσίου υπαλλήλου μεσαίας βαθμίδας. Κατάργηση της κρατικής χρηματοδότησης στα κόμματα.(δόθηκαν 10 εκατομμύρια πρόσφατα). Ο οποιασδήποτε παλαιοκομματικού τύπου προσωπικός ανταγωνισμός μεταξύ των υποψηφίων θα παταχθεί αμείλικτα. Απαγορεύει προσωπικά φυλλάδια και αφίσες υποψηφίων. Όλοι είναι στρατιώτες της Ιδέας και τίποτε άλλο. κλπ., κλπ.  Θετικές θέσεις με τις οποίες συμφωνεί πολύς κόσμος. Εκεί που μας διχάζει ,το συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα, είναι η ακραία στάση απέναντι στο μεταναστευτικό πρόβλημα. Ζητάει άμεση σύλληψη και απέλαση όλων των λαθρομεταναστών. Ιδιώνυμο όποιο έγκλημα τελεί αλλοδαπός. Οι ποινές δεν θα εκτίονται σε φυλακές, αλλά σε ειδικούς χώρους κράτησης, όπου παράλληλα θα παράγεται έργο υπέρ του Δημοσίου. Δημιουργία Κέντρου Έρευνας Ανθελληνικών Δραστηριοτήτων. Δέσμευση της περιουσίας σε όσους μισθώνουν ακίνητα ή απασχολούν ξένους χωρίς άδεια παραμονής και κάρτα εργασίας. Εξάρθρωση του παραεμπορίου και όλων που βρίσκονται πίσω από αυτό.

  Γιατί έφτασε η χώρα μας στο χείλος του γκρεμού; Ποιοι βάλανε τα χεράκι τους και βγάλανε τα ματάκια μας; Τριάντα χρόνια οι κυβερνήσεις μας το μόνο που κάνανε ήταν να βαθαίνουν το χάσμα  ανάμεσα στην ανάπτυξη και το τραπεζικό σύστημα και να μεγαλώσουν τα εξωτερικά χρέη της χώρας. Φταίνε οι μετανάστες για την κατάντια της Ελλάδας; Πράγματι έρχονται παράνομα χιλιάδες μετανάστες αναζητώντας μία καλύτερη ζωή. Κυνηγημένοι από την φτώχεια και την ασιτία διανύουν χιλιάδες χιλιόμετρα για να φτάσουν εδώ. Δεν βλέπουμε ότι πολλοί συμπολίτες μας τους εκμεταλλεύονται; Πόσοι έλληνες έχουνε θησαυρίσει από την παραβατική συμπεριφορά των ξένων; Πόσοι έλληνες νοικιάσανε τις αποθήκες τους στους μετανάστες για την διακίνηση των μαϊμού προϊόντων; Το πραγματικό μας πρόβλημα είναι η μείωση των μισθών μας  πού  δεν την έχουν προκαλέσει οι μετανάστες αλλά η οικονομική κρίση και οι λάθος επιλογές των κυβερνήσεων μας. Οι συντάξεις ,που κόβονται δραματικά, στερώντας την αξιοπρέπεια από τους γονείς μας είναι διαταγή του ΔΝΤ και όχι των μεταναστών. Το φορολογικό σύστημα που στερεί εισοδήματα από τους μικρομεσαίους και ευνοεί τους υψηλόμισθους υπαγορεύεται από τραπεζικά γραφεία έξω από τα σύνορα της χώρας μας. Οι δυσβάσταχτοι φόροι και τα άδικα χαράτσια, που μας έχουνε λυγήσει, επιβλήθηκαν για να γίνουμε σκλάβοι των τραπεζικών συμφερόντων. Η ανεργία, που καλπάζει ,και οι δουλειές μας που χάνονται είναι αποτέλεσμα της κρίσης και όχι των παρεμβάσεων των μεταναστών.

  Εύκολα ερωτεύεσαι δύσκολα αγαπάς. Πολλοί, από εμάς διαβάζοντας αυτό το προεκλογικό μανιφέστο με τις θέσεις της Χρυσής Αυγής ίσως να ερωτευτούν τους εθνικιστές έλληνες. Αφού δηλώνουν ότι είναι η μόνη παράταξη που αγαπάει την Ελλάδα , θα την ξεβρομίσει και  μπορεί να βγάλει την χώρα από την κρίση. Και εμείς αγαπάμε την χώρα μας και θέλουμε το καλύτερο για αυτήν. Έχουμε απογοητευτεί από τα καμώματα των γαλάζιων και πράσινων κυβερνόντων. Ίσως και να παρασυρθούμε από τις πρακτικές που εφαρμόζουν οι εκπρόσωποι της Χρυσής Αυγής. Προσφορά ουσιαστικής βοήθειας στο σπίτι, στις κινήσεις, στις αγορές και τις βόλτες εκτός των σπιτιών των ανήμπορων συνταξιούχων στην περιοχή του Αγ. Παντελεήμονα. Υπάρχουν όμως πολλοί έλληνες ,που δεν ζήσανε ,αλλά θυμούνται τι σημαίνει φασισμός. Ξέρουν ότι οι ναζιστές θεωρούσανε ότι , στον κόσμο ,δεν έχουν θέση  οι Εβραίοι, οι Αθίγγανοι και οι ομοφυλόφιλοι, όπως και κάθε είδους άνθρωποι του περιθωρίου. Οι καθαρόαιμοι Γερμανοί λάτρευαν την Ελλάδα αλλά ανήκανε στην Άρεια φυλή, ανώτερη όλων των υπόλοιπων φυλών του κόσμου. Είχαν σαν πρότυπο την ελληνική αρχαία ομορφιά  αλλά το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα που ,σε πολλά από τα σημεία του μανιφέστου του ,είχαν ευρεία λαϊκή απήχηση προπαγάνδιζε κυρίως την εξόντωση τών λαών. Οι αντιλήψεις φυλετικών διακρίσεων, εθνικισμού, στρατοκρατίας αλλά και δημιουργίας και χρήσης παραστρατιωτικών οργανώσεων οδήγησαν στην δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης και τελικής εξόντωσης λαών. Κοιτάζοντας γύρω μας αναγνωρίζουμε  τα ανησυχητικά στοιχεία της εξάπλωσης αυτής της θεωρίας σε όλη την Ευρώπη. Η δολοφονία 77 αθώων ανθρώπων ,σε μία δημοκρατική χώρα  όπως η Νορβηγία , τον περασμένο Ιούλιο, μας έχει συγκλονίσει. Η εικόνα του Άντερς Μπρέιβικ, στο δικαστήριο να χαιρετά προκλητικά ,να διατυμπανίζει τις εθνικιστικές αρχές του και  κυρίως να δηλώνει ότι δεν είναι μόνος μας προβληματίζει; Στα πλαίσια της διατήρησης της άριας φυλής οι υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής θα χρησιμοποιήσουνε τις ίδιες μεθόδους; Τι θα κάνουμε αν θα  μπει στη Βουλή; Μήπως θα είναι πολύ αργά;

ΕΟΠΥΥ

΅Ψάχτε και φέρτε μου Πακιστανούς γιατρούς ή έστω Κινέζους ας είναι και άσχημοι΅

Αλόγιστη χρήση χημικών CS από αστυνομικές δυνάμεις.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ ΙΑΤΡΩΝ Ι.Κ.Α. ΑΤΤΙΚΗΣ(ΑΡ.ΠΡΩΤΟΔ.1874/01)


ΟΜΗΡΙΔΟΥ ΣΚΥΛΙΤΣΗ 19 18531 ΠΕΙΡΑΙΑΣ (210-4132242 6976603109

FAX: 2104132242         e-mail:sysi@otenet.gr

Πειραιάς 29/6/2011     Αρ.Πρωτ.29

Προς τον Πρόεδρο της Βουλής


κ.Φίλιππο Πετσάλνικο



Σας εκφράζουμε την έντονη ανησυχία και τον αποτροπιασμό μας για την τυφλή βία και την αλόγιστη χρήση χημικών από τις αστυνομικές δυνάμεις ενάντια στους διαδηλωτές στην Πλατεία Συντάγματος. Όπως γνωρίζετε η βία και η χρήση χημικών έγινε ακόμα και μέσα στα ιατρεία της πλατείας που περιέθαλπαν τραυματίες.


Η χρήση χημικών θα βρίσκει πρώτα εμάς τους γιατρούς ενάντιους.
Θα φροντίσουμε δε σύντομα να ενημερωθεί η παγκόσμια ιατρική κοινότητα για τις εγκληματικές ενέργειες που τελέστηκαν σήμερα.




ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ


Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΕΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΨΥΧΑΡΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΡΟΒΑΤΑΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ

Η λάσπη της Ιστορίας

Η ΛΑΣΠΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.

Από την σκοπιά της γνώσης που μας έχει προσφέρει με απλόχερη σκληρότητα τοπαρόν, η περιώνυμη πρόβλεψη του Φράνσις Φουκουγιάμα περί τέλους της ιστορίαςαποκτά λιγότερο την όψη της ιδεολογικής έπαρσης και περισσότερο αυτή τηςουτοπικής ελπίδας για έξοδο από τον αφόρητο πόνο που εμπνέει η ιστορική ζωή. Η ιστορία δεν πονάει μόνο επειδή περιλαμβάνει σφαγές ή λιμούς --εμπειρίες,ατομικές και συλλογικές, που είναι μοιραίες και επίπονες. Πονάει γιατί αποτελεί υπενθύμιση των ορίων της βούλησης, ατομικής και συλλογικής. Πονάει επειδή μας θυμίζει ότι, κόντρα στους ευσεβείς μας πόθους, δεν έχουμε καταστεί πιο άτρωτοι απέναντι στις ανατροπές της από ό,τι οι άνθρωποι εκατοντάδες ή χιλιάδες χρόνια πριν, και ότι η όποια πρόοδός μας δεν αποτελείεξασφάλιση από την διάψευση φιλοδοξιών ή ονείρων, την επανασύνδεση με τηνεμπειρία της αποτυχίας ή της συντριβής. Πονάει επειδή μας αποκαλύπτει ότι οιβεβαιότητές μας, τα δόγματά μας, οι ορθοδοξίες μας, οι βάσεις πάνω στις οποίες μαθαίνουμε να ζούμε, είναι επισφαλείς κατασκευές που μια μέρακαταρρέουν απροειδοποίητα, αφήνοντας μας ανυπεράσπιστους απέναντι σε ένα άδειο και ερημωμένο τοπίο. Η ιστορία πονάει γιατί δεν είναι η πραγματικότητα αλλά το Πραγματικό, αυτό το οποίο εκθέτει την επισφάλεια και την ανεπάρκεια των συμβολικών μέσων με τα οποία νοηματοδοτούμε την κοινωνική και ατομική μας ζωή. Για αρκετό καιρό, η φράση του Jameson είχε χάσει την αιχμηρότητα που της αρμόζει. Οι δυτικές κοινωνίες, κορυφές ενός παγκόσμιου παγόβουνου του οποίουτα συχνά εξαθλιωμένα βάθη είχαν πάψει καν να αντιλαμβάνονται, είχαν εισέλθεισε μια φάση ακατάσχετης ευφορίας. Η ευφορία αυτή είχε πάνω από όλα μιαβασική ιδεολογική συνέπεια: την ιδέα ότι δεν υπάρχουν πραγματικές συνέπειες,ότι ουσιαστικά τα βασικά προβλήματα της ζωής είχαν πλέον επιλυθεί, και ότιτο μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ζούμε σε μια κατάσταση μεταξύαφασικής αμνησίας και αγγελικής αθωότητας, κοιτάζοντας το παρελθόν με έναμείγμα συγκατάνευσης και συμπόνοιας για όσους --άτυχους-- έζησαν και πέθανανγια μάταιες αφαιρέσεις (αλλιώς, ιδέες) χωρίς ποτέ να δοκιμάσουν αυτό που μαςπροσφέρθηκε: την απτή καλυτέρευση των συνθηκών ζωής. Στις ανθρωπιστικέςεπιστήμες, η θεωρητική δραστηριότητα συνεχίστηκε αμείωτα, αλλά για λόγουςεπαγγελματικής υποχρέωσης ή νοσταλγίας για το ένδοξο παρελθόν παρά εξαιτίαςμιας αίσθησης του επίπονα κατεπείγοντος. Στην ευρύτερη κοινωνία, κυρίαρχησεη αντίληψη ότι η θεωρητική γνώση είναι απλό επαγγελματικό εργαλείο,εξειδικευμένη δραστηριότητα για μια συγκεκριμένη και ολιγομελή τάξη. Και δικαίως. Για ολόκληρη την δεκαετία του 90 και για μεγάλο κομμάτι της πρώτηςδεκαετίας του 21ου αιώνα, το να γεννηθείς στην δύση σήμαινε ότι έχεις αρκετές πιθανότητες να ζήσεις άνετα χωρίς να χρειαστεί ποτέ να ματώσεις τομυαλό σου απέναντι σε ανεπίλυτα προβλήματα. Και έτσι, τα χρόνια αυτά ήτανχρόνια μιας κάποιας χαλαρότητας και ανεκτικότητας, βασισμένης σε τελικήανάλυση στην πεποίθηση ότι τίποτε δεν απειλούσε πραγματικά τα κεκτημένα καιότι το μόνο που απομένει σε ό,τι αφορά την σκέψη είναι να μας βοηθά ναπερνάμε κάποιες στιγμές με την αίσθηση ότι κάνουμε κάτι αξιόλογο, ηθικό,υψιπετές, και τέλος πάντων αρμόζον στο επίπεδό μας. Ο εκλεκτικισμός, η αίσθηση ότι οι ιδέες είναι κάτι σαν τα εδέσματα σε ένα πλουσιοπάροχο μενούπου σου επιτρέπουν να δοκιμάσεις λίγο απ' όλα, συνδυάζοντας γεύσεις, ήταν ηαναντίρρητη προδιάθεση της εποχής. Στο τέλος αυτής της εποχής, το τέλος μιας ουτοπίας η οποία γνώρισε βέβαιαένα σημαντικό βαθμό υλοποίησης στις αναπτυγμένες κοινωνίες χωρίς όμως ναπάψει να είναι βασισμένη στην θεμελιώδη παρανάγνωση των βασικών νόμων τηςοικονομίας στην οποία βασίστηκε, το διανοητικό πεδίο εισήλθε --όπως είναι αναμενόμενο-- σε σύγχυση. Είναι πλέον απλώς αδύνατον να εξακολουθήσει κανείς να σπαταλάει τον χρόνο του και τον χρόνο των άλλων μιλώντας για τα πράγματαπου πριν από δέκα χρόνια περνούσαν για την αιχμή του δόρατος στην κοινωνικήκαι πολιτική θεωρία: τι νόημα έχει σήμερα η φιλολογία γύρω από την περιώνυμη"κοινωνία των πολιτών"; Ή ένα ακόμα βιβλίο για την πράσινη ανάπτυξη; Ή μία ακόμα διερεύνηση των ιδεολογικών παραμορφώσεων του εθνικισμού; Ή ένας ακόμα παιάνας στο όραμα της πολυπολιτισμικότητας; Η ρήση του Μαρξ ότι κάθε κοινωνία επιλύει τα προβλήματα που έχει την δυνατότητα να επιλύσει θα έπρεπε να συμπληρωθεί ως εξής: η συζήτηση συγκεκριμένων προβλημάτων εγκαταλείπεται όχι όταν αυτά επιλύονται αλλά όταν δημιουργηθούν άλλα που τα εκτοπίζουν. Το ότι το κυρίαρχο "πρόβλημα" της περιόδου 2001-08, ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός και η τρομοκρατία, έχει πλέον περιθωριοποιηθεί δραστικά για παράδειγμα, δεν σημαίνει ότι οι πραγματικές του διαστάσεις έχουν αλλάξει. Απλώς, οι δυτικές κοινωνίες έχουν απωλέσει την πολυτέλεια να φοβούνται τους ισλαμιστές τρομοκράτες περισσότερο από ό,τι τον τραπεζίτη ή τον υπουργόοικονομικών. Η δομική συνέπεια του νέου προβλήματος --της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης--ήταν διπλή: ανέδειξε τα κενά στην διανοητική παραγωγή που κυριαρχούσε, αλλάυπογράμμισε επίσης την φτώχεια τόσο της κυρίαρχης πολιτικο-οικονομικής ιδεολογίας όσο και αυτής που είχε νομιμοποιηθεί ως εναλλακτική λύση στα προβλήματα που δημιουργούσε η πρώτη. Έτσι, όπως έχω τόσο εγώ ο ίδιος όσο και άλλοι παρατηρήσει, η κρίση του καπιταλισμού με την μορφή που είχε κατά την πρώτη δεκαετία του αιώνα συνοδεύτηκε από την κρίση --εξίσου δραματική-- τωνπολιτικών και κομματικών σχηματισμών που υποτίθεται ότι αποτελούσαν ιδεολογικές δικλείδες ασφαλείας για το μέλλον των κοινωνιών. Αυτό πουαποκαλύφθηκε, και που θα συνεχίσει να αποκαλύπτεται όλο και πιο έντονα,είναι ότι η φαινομενικά πολύχρωμη και πολυσυλλεκτική μας πολιτική ζωή ήτανστην πραγματικότητα βαθιά μονόχρωμη, εφόσον προϋπέθετε, σχεδόν στο σύνολότης, την αταραξία του κεφαλαίου. Μετά το 1989, η "αριστερά", έγινε πάνω από όλα το κωδικό όνομα της ιδεολογικής δυσπεπτικότητας, ένας τρόπος του νακωδικοποιεί κανείς πολιτικά τον γκρινιάρη της παρέας που ναι μεν τρώει ό,τικαι μεις και με την ίδια όρεξη, αλλά του αρέσει να δηλώνει πάντοτε ότι δεντου άρεσε. Είναι φυσικό ότι έχοντας απεμπολήσει θεληματικά όλο σχεδόν το μαρξιστικό ή μαρξίζον θεωρητικό της οπλοστάσιο, έχοντας εξοβελίσει την θεωρία της ιστορίας στην οποία είχε στρατευτεί σε καιρούς για τους οποίους δεν θέλει πλέον να μιλά, και έχοντας περιορίσει εαυτόν στον ρόλο του δύστροπου μέλους της παρέας που συμμορφώνεται μεν με τους υπόλοιπους αλλά με λίγη ναρκισιστική γκρίνια παραπάνω, η αριστερά αποκάλυψε την ως τώρα κοινωνικά αποδεκτή γύμνια της από περιεχόμενο στην πιο ακατάλληλη στιγμή. Κακά τα ψέμματα, πίστευε περισσότερο στο σύστημα από ό,τι το ίδιο το σύστημα αποδείχθηκε πως πίστευε στον εαυτό του. Διότι την ώρα που η αριστερά κοίταζε αλλού σαστισμένη και αρκετά συγχισμένη απ' το απότομο ξεβόλεμα, οι θεματοφύλακες της παγκόσμιας τάξης έσπευδαν τρέχοντας να προασπίσουν τους πυλώνες της που κλυδωνίζονταν, όπως γνωρίζουν ενστικτωδώς να κάνουν. Με το πέρασμα του χρόνου βέβαια, και καθώς η κρίση βαθαίνει, οι απαιτήσεις για κάποιου είδους ανταπόκριση εντείνονται και δεν είναι εύκολο ναπροσποιηθεί κάποιος τον κωφό χωρίς πολιτικό (και προσωπικό) κόστος. Ποιες ήταν ως τώρα οι βασικές στρατηγικές, τουλάχιστον στην εγχώρια αριστερά; Πρώτον, τα ευχολόγια για πράγματα στα οποία δεν πιστεύει εδώ και πολύ καιρό κανείς: κοινωνική αληλλεγγύη, αλληλοβοήθεια, ενεργοποίηση της κοινωνικήςσυνείδησης --πράγματα με τα οποία κανείς δεν έχει πρόβλημα, ιδιαίτερα εφόσον δεν μεταφράζονται σε καμμία απειλή για την εύρυθμη λειτουργία αυτού πουεπιβάλλεται εκ των άνωθεν. Η άλλη κατεύθυνση είναι αυτή που προειδοποιεί με βλοσυρότητα ότι θα πρέπει να κινηθούμε όχι στην κατεύθυνση αναστύλωσης "αποτυχημένων" ή "ξοφλημένων" ιδεών, αλλά σε αυτή της δημιουργίας νέων. Καμμία όμως ιδέα, και αυτό είναι το πρώτο πρόβλημα, δεν γεννιέται ex nihilo, χωρίς να πατάει κάπου --σε μια παράδοση ιδεών, σε μια αλυσίδα σκέψεων που έχει προηγηθεί της δικής μας. Η προσήλωση στην επιδίωξη του αμιγώς νέου είναι μια πολύ καλή εγγύηση ότι δεν θα προκύψει απολύτως τίποτε, τίποτε περισσότερο από ό,τι θα προέκυπτε αν κάποιος ο οποίος δεν είχε δει ποτέ πρωτοβάθμιες εξισώσεις αποπειρώταν να επιλύσει τα προβλήματα στα οποία προσέκρουσε ο Μπέρτραντ Ράσελ στο Principia Mathematica. Το καινούργιο είναι εφικτό εφόσον όμως έχει κανείς αφομοιώσει και προσπεράσει ήδη το παλιό --και αυτό δεν γίνεται με ανακλαστική φοβία, εκ προοιμίου αποκύρηξη ή άρνηση. Το δεύτερο πρόβλημα, και αυτό για το οποίο υπάρχει ακόμα λιγότερη καλή πίστηκαι διάθεση να συζητήσουμε ανάμεσά μας, είναι ότι αν το κριτήριο απόρριψηςπαλιών λύσεων είναι όντως η πρακτική αποτυχία τους, τότε δεν υπάρχει στονορίζοντα καμμία απολύτως βάση για να ξεκινήσει οτιδήποτε. Διότι δεν είναι μόνο ο υπαρκτός σοσιαλισμός που κατά τεκμήριο μας άφησε χρόνους. Στηνπενηνταετία-εξηνταετία που πέρασε έφαγαν χώμα επίσης ο φιλελευθερισμός, οσοσιαλδημοκρατία, τα αμερικανικά πειράματα με την ιμπεριαλιστική μονομέρεια,το ακροαριστερό αντάρτικο πόλεων, το εγχείρημα μιας ΕΕ που θα ξέφευγε απότον οικονομισμό, η κοινωνία των πολιτών ή της πληροφορίας, η "πράσινη ανάπτυξη" ως αντίβαρο στα παραγωγικά αδιέξοδα, κλπ κλπ. Εάν δεν είχαναποτύχει όλα αυτά, δεν θα βρισκόμασταν αυτή τη στιγμή σε αναζήτηση του"ολότελα νέου". Η επιθυμία για το νέο προϋποθέτει την αποδοχή μιας γενικευμένης αποτυχίας, από την οποία καμμία παρελθοντική προσπάθεια και κανένα παρελθοντικό όραμα δεν μένει αλώβητο. Πώς γίνεται λοιπόν να λέμε ότι θέλουμε το νέο όταν δείχνουμε επίσης ότιφοβόμαστε εκ προοιμίου κάθε τι που θυμίζει την αποτυχία; Αν η αποτυχία δενήταν γενικευμένη, τότε δεν θα είχαμε λόγο να αναζητήσουμε το νέο. Και αν τονέο ήταν εφικτό χωρίς την επίπονη επιστροφή στο έδαφος που διανύθηκε προςτην αποτυχία, θα το είχαμε ήδη εντοπίσει (δεν είμαστε δα και τόσο χαζοίεμείς, οι άνθρωποι της "κοινωνίας της γνώσης"!) Η ιστορία όμως δεν θέτει ερωτήματα για τα οποία έχουν προγραφεί οι απαντήσεις. Δεν διενεργεί κουίζ γνώσεων. Η ιστορία είναι ένας λασπότοπος όπου πετιέται η ανθρωπότητα,προσπαθώντας να βρει τόπο να πατήσει και να σταθεί όρθια καθώς τα ρούχα τηςγεμίζουν λάσπη. Μέσα στο λασπότοπο αυτό, οι άνθρωποι γλιστράνε διαρκώς. Πού να δοκιμάσουν να σταθούν, ποιο μέρος του εδάφους μπορεί να τους κρατήσει; Είναι μια πολιτική απόφαση, η πρώτη που αναγκάζεται ο καθένας να πάρει αυτήτη στιγμή, είτε το παραδέχεται είτε όχι. Και είναι μια απόφαση που ενέχειρίσκο και κινδύνους για όλους ανεξαιρέτως. Φτωχοί από βεβαιότητες, βρισκόμαστε αβοήθητοι πίσω στον λασπότοπο. Τονβρίσκουμε πηχτό απ' τα φαντάσματα όσων γεννήθηκαν και θάφτηκαν εκεί μέσα.

Διάλεξα να συρθώ ως στο κομμάτι όπου βρίσκονται θαμένοι ο Σπάρτακος, ηΥπατία, ο Thomas More, ο Swift, ο Vico, ο Heine, ο Mayakovsky, ο Cantor, οPlatonov, ο Gramsci κι η Luxemburg. Eίναι ανήσυχα φαντάσματα, αλλά δεν είναι άσχημη παρέα. Και σίγουρα δεν με ενοχλούν περισσότερο από αυτούς που εξακολουθούν να προσποιούνται ότι βρεθήκαμε εδώ για spa.

http://radicaldesire.blogspot.com

e-Epiloges: Η κυρά Κατερινιώ και το ΅Αλβανικό έπος΅

e-Epiloges: Η κυρά Κατερινιώ και το ΅Αλβανικό έπος΅

Israel Killing Ippocrate.

In Gaza, a firing squad put Hippocrates up against a wall, aimed and fired. The absurd declarations of an Israeli secret services' spokesman, according to which the army was given the green light in firing at ambulances because they allegedly carried terrorists, is an illustration of the value that Israel assigns to human life these days – the lives of their enemies, that is. It's worth revisiting what's stated in the Hippocratic Oath, which every doctor swears upon before starting to practice the profession.
The following passages are especially worthy of note: "I solemnly pledge myself to consecrate my life to the service of humanity. I will practice my profession with conscience and dignity. The health and life of my patient will be my first consideration. I will cure all patients with the same diligence and commitment. I will not permit considerations of religion, nationality, race, party politics, or social standing to intervene between my duty and my patient."
Seven doctors and voluntary nurses have been killed from the start of the bombing campaign, and about ten ambulances were shot at by the Israeli artillery. The survivors are shaking with fear, but refuse to take a step back. The crimson flashes of the ambulances are the only bursts of light in the dark streets of Gaza, bar the flashes that precede an explosion. Regarding these crimes, the last report comes from Pierre Wettach, chief of the Red Cross in Gaza. His ambulances had access to the spot of a massacre, in Zaiton, East of Gaza City, only 24 hours after the Israeli attack.
The rescue-workers state they found themselves faced by a blood-curdling scenario. "In one of the houses four small children were found near the body of their dead mother. They were too weak to stand on their feet. We also found an adult survivor, and he too was also too weak to stand up. About 12 corpses were found lying on the mattresses." The witnesses to this umpteenth massacre describe how the Israeli soldiers, after getting into the neighbourhood, gathered the numerous members of the Al Samouni family in one building and then proceeded to repeatedly bomb it. My ISM partners and I have been driving around in the Half Red Moon ambulances for days, suffering many attacks and losing a dear friend, Arafa, struck by a howitzer shot from a cannon. A further three paramedics, all friends, are presently inpatients at the hospitals they worked in until a few days ago. Our duty on the ambulances is to pick up the injured, not carry guerrilla fighters. When we find a man lying in the street in a pool of his own blood, we don't have the time to check his papers or ask him whether he roots for Hamas or Fatah. Most seriously injured can't talk, much like the dead. A few days ago, while picking up a badly wounded patient, another man with light injuries tried to hop onto the ambulance. We pushed him out, just to make it clear to whoever's watching from up above that we don't serve as a taxi to usher members of the resistance around. We only take on the most fatally wounded – of which there's always a plentiful supply, thanks to Israel.
Last night at Al Qudas hospital in Gaza City, 17-year-old Miriam was carried in, with full-blown labour pains. Her father and sister-in-law, both dead, had passed through the hospital in the morning, both victims of indiscriminate bombing. Miriam gave birth to a gorgeous baby during the night, not aware of the fact that while she lay in the delivery room, her young husband had arrived in the morgue one floor below her.
In the end, even the United Nations realised that here in Gaza, we're all in the same boat, all moving targets for the snipers. The death toll is now at 789 dead, 3,300 wounded (410 in critical conditions), 230 children killed and countless missing. The death toll on the Israeli side has thankfully stopped at 4. John Ging, chief of UNRWA (UN agency for the rights of Palestinian Refugees) has stated that the UN announced they shall suspend their humanitarian activities in the Gaza Strip. I bumped into Ging in the Ramattan press office and saw him shake his finger with disdain at Israel before the cameras. The UN stopped its work in Gaza after two of its operators were killed yesterday, ironically during the three-hour truce that Israel had announced and as usual, had failed to comply with. "The civilians in Gaza have three hours a day at their disposal in which to survive, the Israeli soldiers have the remaining 21 in which to try and exterminate them", I heard Ging state two steps away from me.
Yasmine, the wife of one of the many journalists waiting in line at the Erez pass, wrote to me from Jerusalem. Israel won't grant these journalists a pass to let them in and film or describe the immense unnatural catastrophe that has befallen us in the last thirteen days. These were her words: " The day before yesterday I went to have a look at Gaza from the outside. The world's journalists are all huddled on a small sandy hill a few km from the border. Innumerable cameras are pointed towards us. Planes circle us overhead – you can hear them but you can't see them. They seem like illusions, like something in your head until you see the black smoke rising from the horizon, in Gaza. The hill has also become a tourist site for the Israelis in the area. With their large binoculars and cameras, they come and watch the bombings live."
While I write this piece of correspondence in a mad rush, a bomb is dropped onto the building next to the one I'm in now. The windowpanes shake, my ears ache, I look out the window and see that the building gathering the major Arabic media agencies has been struck. It's one of Gaza City's tallest buildings, the Al Jaawhara building. A camera crew is permanently stationed on the roof, I can now see them all bending around on the ground, waving their arms and asking for help as they're covered by a black cloud of smoke.
Paramedics and journalists, the most heroic occupations in this corner of the world. At the Al Shifa hospital yesterday I paid Tamim a visit – he's a journalist who survived an air raid. He explained how he thinks that Israel is adopting the same identical terrorist techniques as Al-Qaeda, bombing a building, waiting for the journalists and ambulances to arrive and then dropping another bomb to finish the latter two off as well. In his view that's why there've been so many casualties among the journalists and paramedics. As he said this, the nurses around his bed all nodded in agreement. Tamim smilingly showed me his two stubs for legs. He was happy he was still around to tell the story, while his colleague, Mohammed, had died with a camera in his hand when the second explosion had proved fatal. In the meantime I asked about the bomb that was just dropped on the building next door, where two journalists, both Palestinian, one from Libyan TV and the other from Dubai TV, were injured. This is a harsh new reminder that this massacre must in no way be described or recorded. All that's left for me to hope is that among the Israeli military summit no one reads Il Manifesto, or habitually visits my blog.

Stay human
Vittorio Arrigoni

Είμαι Παλαιστίνιος συμβασιούχος το 2009.